Sevdiğimiz Kadar Sevilmedik

Biz hep " saf " taraf olduk. Aşkını en doğal haliyle yaşayan taraf. Aşkı uğruna kendinden vazgeçen taraf olduk biz. Sonuç mu, terkedildik!

Ya Biz Aptaldık, Ya Onlar Fazla Kurnaz

O kadar güzel söylüyordu ki aşk cümlelerini, aşkım derken bile öpesi geliyordu insanın. O gözleriyle ne kadar da aşk dolu bakmıştı gözlerimize. Neden inandık ki? nasıl anlamadık bir gün gideceğini? dedim ya, saftık biz. Aşkın en saf, en temiz halini yaşayan taraftık. Kalbimizi istese verecek kadar çok seviyorduk. Ufak kavgalarda, hep biz gönül alırdık. Ufaktan ipleri onun eline vermeye başlamıştık bile ama olsun seviyorduk ki... Ne olacak ipleri eline alsa? seviyoruz yeter. Hayaller kuruyorduk birlikte. Evlenecektik, çocuklarımız olacaktı. Yatak odamız, mutfağımız olacaktı. Hayallerimiz vardı bizim. Kimseyle paylaşmaya kıyamadığımız hayallerimiz... Her gece hayaliyle uyuduğumuz hayali evliliğimiz vardı bizim.

Her sarılmada aşkı iliklerimize kadar hissettirmeyi başarıyordu bize. Ona sarılınca Dünya' nın en mutlu insanı oluyorduk. Ufak kıskançlıklar ise ilişkimizin tuzu biberi oluyordu. Gün geçtikçe bağlanıyor, hayal sayımız artıyordu.

Bu kadar şey yaptık. Delicesine sevdik. Sonuç ne oldu? kurduğumuz hayaller başımıza yıkıldı. Hayali evliliğimizde hakim tek celse de boşadı. Arkasına bakmadan, acı duymadan gitti. Hoş, acı duysa ne yazar?

Sevseydi gider miydi?

Sözü bu durumlar için can buluyor. Ya basit mesajla, ya da basit bir " bitti " ile terkedildik. Ayrılıktan sonra ufaktan haberleri gelmeye başlamıştı. Çok mutluydu. O her mutlu olduğunda biz yıkıldık. Nasıl ya? nasıl ayakta kalabiliyor. Daha dün, çocuklarımızın hayalini kurarken bugün dışarıda ne işi vardı?

Biz Aptalmışız

Terkedilişimiz değil, hayallerimizin altında kalkamamak acıtıyordu canımızı. Kırılmış bir cam parçası misali, vücudumuzun her yerine batıyordu bu parçalar. Battıkça, kanatıyor. Kanattıkça, acıtıyordu. Nefes almak mı? yapabildiğim tek eylem oydu zaten. Keşke intihar etmek kolay olsaydı. Keşke bu acıyı söküp atmak kolay olsaydı.

Ben mi Kaldırayım, Sen mi Kalkarsın?

Evet; anlattık, bitti, gitti. Evet acı çekiyoruz. Yaralıyız, nefes alamıyoruz farkındayım ama bu melet' in bir çözümü, ilacı yok ki. Yapacağınız tek şey ne biliyor musunuz? Kalkmak!

Yine tekrarlıyorum; acınız büyük. Nefes alamıyorsunuz. Onu başkalarıyla düşünmek mi? sıkın kafamıza gitsin daha iyi. Lakin tek çözüm onu başkalarıyla düşünmek yerine ona kaybettiği " taş " ı göstermek. Kalk, giyin, süslen.

Değişip, hayatı yaşayın. Karşı cinsle göz teması kurun. Onu bir şekilde unutmanız gerek. Bazı sitelerde yazıyor. Yok hobi, yok tenise gidin, yok futbol oynayın unutursunuz. Kafanızı dağıtın.. hadi ya o kadar kolay mıydı? insanlar konuşuyor. Sen o kadar hayal kuracaksın, delicesine seveceksin sonra üstüne terk edileceksin. Bir de bu kadar travmanın üstüne tenis oynayıp unutacaksın her şeyi öyle mi? neremizle gülüyorduk? Hayata çıkmaktan başka hiçbir çözümünüz yok. 2 saat hobi yaparsın, sonra aklına geliverir. Arkadaşlarınla sabah buluştun. Güldün, eğlendin peki gece?

Unutmayın; Yalnızlık En çok Geceleri Kapınızı Çalar

Kalkın, giyinin ve hayata atılın. İçiniz yaralı olabilir ama dışınız, mükemmel. O yarayı o mükemmeliyet ile kapatacaksınız. Emin olun. İlişkinizde bir deprem oldu ve siz, bu yıkıntı binanın altında kaldınız. Kurtarma ekipleri yok. Dünyanızda tek başınasınız. O molozları üstünüzde ellerinizle atacaksınız. Gün ışığına çıktığınızda, yeni hayatınıza hoş geldiniz!

Ben çok toz yuttum delikanlı. Dua et öksürmeyeyim.

Sevgilerimle...

_Delikanli_