Aşk = (Ayrılık x Hüzün) + Yalnızlık ÷ Gözyaşı

Sanırım Kasım ayındaydı, bir Sonbahar sabahı. Karşılıklı sus pus oturuyorlardı ikisi de. Dışarıdan gelen yağmurum sesi bozuyordu bu sessizliği.

Adam kadına bakıyordu. Kadın yağmuru dinliyordu. Yağmur ise kendi işinde gücünde yağmaya çalışıyordu.

Aksaktı saatin kadranı. Bir ileri bir geri... Adeta ayrılıkla dalga geçiyordu.

Ayrılık sinsi sinsi gülümsüyordu. Dudakları çatlaktı. Yüreği acıyordu. Belli etmiyordu.

Hava soğuktu. Mutluluk güneye göç ediyor ve Balkanlardan yoğun bir ayrılık dalgası geliyordu.

Haber bültenlerinde alt yazı olarak aşıkların dikkatli olması gerektiği yazıyordu.

Adam susuyor, kadın gözlerini yumuyordu.

Bu anı görmek istemiyordu. Adam anlatsa, kadın ağlayacak, kadın ağlasa tüm yaşananlar kapıyı çarpıp çıkacaktı.

Tüm dengelerin alt üst olmasına ramak kalmışken, diplerden bir şey akıyordu bu karanlık ve kasvetli havaya. Sanki vicdan sesi, sanki kalplerinin alın teri akıyordu.

İki kişi birbirine bakıyordu. Kadın duruyor, adam karanlığa doğru ilerliyordu. Belki bir an düşüncelerinden sıyrılıp dinleseler kalplerini akıllıca davranacaklardı. Kadın düşünmüyordu, adam ise aptallık ediyordu...

Hoşçakalın. :):