Çok Sevmiştim Gülüşünü Be!

Merhabalar...

Neydi aslında bizi biz yapan şeyler? Onları bile hatırlamayaz olduk artık. Gerçekten benliğimi hissedemiyorum artık. Gözlerimden yaş düşmesi için dua eden bir insandım. Evet yanlış okumadın dua ederdim ağlayabilmek için...

Ama sonra anladım ki tamamen dolmam lazımmış. Artık gözlerimi durduramaz oldum. Kendiliğinden dökülüyorlar artık...

Teşekkür mü etmem lazım sana bilmiyorum yoksa ah mı edeyim?

Çok sevmiştim ben senin gülüşünü be. Hani kaçamak kaçamak bakar gülümserdin ya dünyalar benim olurdu. Hani ben başkasıyla konuşurken beni izlerdin ya ne güzel izlerdin sonra birden döner o güzel bakışlarını yakalardım. Dünyanın en güzel görüntüsüydü bence o...

Evet haklısın şu an yine gözlerimden yaşlar dökülüyor ve ben yazmaya devam ediyorum. Kalbim hala orada kaldı biliyor musun? Senin yanında o ormanlığın köşesinde kaldı... Ah be! Sevmeyecektim ben. Söz vermiştim kendime oysa ki... Nereden geldin girdin be kalbime. Yaşıyordum ben ne çata pata...

Bu arada ben seni hiç aldatmadım. Hep seni bekledim ve hala bekliyorum... şu an dönsen bana bu yaşlı gözlerle bile dönerim sana... Seni çok seviyorum sevdiceğim...

Elveda dünya...