Hayat Bana Bir Kez Gülsene!

Yoruldum be hayat...

Sokaklarda boş boş dolaşmaktan değil de o çevremde gördüğüm insanlardan o çocuklarına istediği şeyleri alan anne ve babalardan ablalardan abilerden.

Annem babam hiç beni düşündüler mi acaba benim evimi ailemi benden alan hayat biç düşündü mü sokak çocuğu olmak isteyip istemediğimi.

Sıkıldım be hayat.

Her gece o banka otuturup karşıkı binalarda her gece ailecek yemek yiyip kahkaha atan benim yaşılarımdaki çocukları izlemekten yoruldum sahi sen neden bana hiç gülmüyorsun ben naptım ki sana ekmeğini mi çaldım ayakkabılarını mı çaldım naptım sana da beni bu hayata dahil ettin.

Hiç olmayan annemi babamı özledim ben bana bir pamuk şeker alsalardı öyle bıraksalardı bu sokaklara bana küçük bir bebek alsalardı öyle bıraksalardı bu köprünün altına.

Sevselerdi bırakmazlardı değil mi yok olan hatta hiç var olmayan bu kızını sevselerdi beni sokaklara emanet etmezlerdi değil mi?

Mutlu olmak gülmek mutluluktan ağlamak bunlar bana çok anlamsız geliyor, temeli yalandan olan hayatları ben de yaşayabilirdim. Ama ben sokak çocuğu olmayı tercih ederim bu sonradan kör olmakla doğuştan kör olmak gibi bir şey.

Alıştım be hayat.

O anneleri babaları ve çocukları içim parçalansa da izlemeye devam ettim. Anneme dertlerini anlatmak yerine herkesin korktuğu üstü başı yırtık elbiselerle o gece gündüz içen feyyaz abiyle dertleşmeye alıştım.

Biliyor musun hayat ben de sevebilirmişim.

Aşık olabilirmişim çok anlamsız geliyor kulağıma benim gibi sokak kızını kim sevebilirki ben üzerindeki eski kıyafetleri bile çöpte bularak giydim. Kim sevebilirki beni.

Yanılmışım be hayat bende sevebilirmişim.

Şu hayatta beni birkez daha yendin. Durgun denizimde o hiç dalga yememiş kumsalıma ve buna alışan o aşk gemime niye dokunuyorsun. Ben aşık olmak istemedimki o hızlı atan kalbi istemiyorum. Kime aşık oldum biliyomusun benden daha kötüye benim denizimde tuşunami oldu ama ben onun denizinde küçük bir dalga bile olamadım. Birkez daha yanıldım be hayat sana güvenmemem lazımdı.

Söylesene be hayat?

Bir insan hiç var olmayan annesini babasını abisini özleyebilir mi ben özlüyorum ama ben öyle her istediğimi almalarını istemedim ki o kuru ekmeği hayatımın sonuna kadar yerim sadece bir kez olsun annem beni salıncakta sallasın abim ablam bana bebek alsın babam bana sıkı sıkı sarılsın yeter başka bir şey istemiyorum.

Birkez bana gülsene be hayat ne yaptım ben sana ekmeğini mi çaldım ayakkabını mı çaldım yoksa bebeğini mi aldımda bana bunları yapıyorsun.

Annemle babamı bana geri ver be hayat.