Köşeyi Dönemedim, Çünkü Orada Hep Sen Vardın

Hayalimdeki tanışmanın tabanında hep filmler vardı.

Ben o köşeyi tam dönecekken seninle çarpışacaktık. Ağızlarımız içinde yuvarlanan bir kaç kem küm sonrası elinden yere düşüreceğin şeyleri toplayacaktık.

Ben yerdeki gözlüğüne uzanırken ellerimiz birbirine değecekti. Derin ve bıyık altından bakışmalarımız olacaktı sonra. Bir de kızaran yanaklarımız. Çocuk gibi utanacaktık.

Ben utangaçlığımı Superman gibi, kahraman edasıyla bertaraf ettikten sonra sana karşıdaki çay bahçesini işaret edecektim. Orada oturup beş dakika soluklanmak iyi olur diye kandıracaktım seni.

Sıcak çaylarımızı içerken birbirimize dair sorularımız olacaktı.

İktidar savaşında kaybeden halkı düşünecektik. Sonra düzelmeyen havalardan, patlayan bombalardan söz edecektik...

Her adımda ben senin sen de benim içime yavaş yavaş yuvarlanırken heyecan saracaktı her zerremizi.

Zamanla sık sık buluşmaya, görüşmeye başlayacaktık. Aşık olacaktık. Bahar yağmuru senin gamzelerine dolacaktı, ben her damlasını yudum yudum içecektim çukurlarından.

Bir gün diz çökecektim önünde. Heyecan ve stresle karışık bir şeyler saçmalayacaktım. Sen daha ne olduğunu anlayamadan evet diyecektin. Evlenecek ve karı koca olacaktık.

Canım cicim aylarını atlatana dek tadını çıkaracaktık evliliğimizin.

Çocuğumuz olacaktı. Düşlerimdeki gibi bir kız çocuğumuz olacaktı. Her geçen gün onunla birlikte yeniden büyüyecektik.

Zamanla her şey körelecekti belki de. Ya sen benden ya da ben senden sıkılacaktık. Birbirimize tahammülümüz olmayacaktı. Kavgalar edecektik. Ben gecenin üçünde sana kalkan elime küsecektim. Sen yorgan altında ağlayan gözlerinle kırdığın kalbime.

Var olan her şey saman alevi gibi bir anda yok olacaktı göz göre göre. Başa saracaktık her şeyi. Sen bana yabancı, ben sana el oğlu...

Bu yüzdendir ben o köşeyi hiç dönemedim.