Biraz Kahve, Biraz Yalnızlık Ve Biraz Ben

Merhaba arkadaşlar !

Bu bencemde başlıktan da anlayacağınız gibi kendimden, çok şiddetli sevdiğim kahveden ve başka şeylerden bahsedeceğim.Biraz içimi dökücem gibime geliyo size. :)

Bazen çevremizdeki her şey kötü gider, herkes sanki bir anda yılların düşmanıymış gibi oluverir.Sen yapmaya çalıştıkça sanki bile bile yıkarlar o binbir emekle diktiğin kulelerini :(

Eğer siz de oldukça fazla hayalkırıklığı yaşamışsanız ne demek istediğimi çok iyi anlayacaksınız.

Arkadaşlar böyle durumlarda insanın içini bir yalnızlık duygusu kaplar ya ; işte o anki yalnızlığınızı bir nebze olsun hafifletecek,size yanınızdayım dercesine içinizi ısıtacak ve hele gecenin bir yarısıysa,odanızda veya balkonda yalnız oturuyorsanız,gözlerinizden yaşlar dökülüyorsa, bir fincan kahvenin size yapacağı dostluğu anlatamam.

Ben her yağmurlu akşamda elime bir kağıt ve bir kalem alıp camın önüne otururum.Tabiki kahvemde eksik olmaz:) Başlarım yazmaya , onun dumanı tüter benim kalemim... Daha çocukken kaybettiğim babamı,okulda yaşadığım sorunları,sevdiğim ama beni zerre kadar sevmeyip alay eden onu düşünürüm ve yazarım.Bazen gözyaşlarım kağıda damlar sanki yazdıklarımın doğruluğunu kanıtlar o anda .

İlkokuldayken biraz iri bir çocuktum,bunun için hep diğer zayıflara özenirdim.

Çok fazla bir sorun olmasa da yine de hafif bir aşağılık kompleksi oluyordu.Baya başarılı bir öğrenciydim de aynı zamanda.Benim babam dünyadaki en iyi babalardan biriydi.Haftasonları birlikte gezerdik,benimle hep ilgilenirdi.Bana küçükken babanı mı seviyorsun anneni mi diye sorduklarında babamı derdim.Annem soğuk ve mesafeli bir insandı.Yaptığım en ufak bir hatada beni aşağılamaya çalışırdı.Ama bu huyu babam yanımdayken pek umrumda değildi çünkü o daima arkamda duruyordu.

2009 Sonbaharıydı. Babam sürekli başının ağrıdığını söylemeye başlamıştı.

Ona bir şey olucak diye ağlıyordum o aralar. Bir akşam annem halamlara çıktı, üst katta oturuyorlar. Ben ve kardeşim odamızdaydık. Babam da oturma odasındaydı. Ben bir anda susadım ve odaya su içmeye gittim. Annem çeşmeden içme hasta olursun diye kızdığı için oturma odasındaki ılık sulu sürahiden içecektim. Odaya girdim. Babam çekyatta uzanmıştı, ışıklar kapalıydı, televizyon da.

Suyu içince babamın yanına gittim , ona iyi misin diye soracaktım. Uyandırmaya çalıştım ama uyanmadı. Nefes alıyordu ama bir türlü uyanmıyordu. Kardeşime annemi çağırmasını söyledim. Bir yandan da ona sarılıp ağlıyordum. Çok korkmuştum. Sonra ne mi oldu ? Annem, amcamlar, halamlar hepsi bize geldi, çünkü biz çığlıklarımızla binayı inletmiştik .Ambulans sesleri gece ağlayışım daha dün gibi aklımda.

Babam 5 gün sonra vefat etti.

O anda uyanmamış çünkü beyin kanaması geçiriyormuş.aten bir daha hiç uyanamadı ve ben ona bir daha asla sarılamadım. 2 yıl boyunca ambulans seslerinden korktum, 1 yıl psikolojik tedavi gördüm, ilaç kullandım. Annemle aramız daha iyi oldu ama yine de mesafeliydik, hala da öyleyiz.

Birkaç hafta sonra birini tanıdım. İlk gördüğüm anda ilgimi çekmişti. Babamı andırıyordu hafiften.

O kadar tatlı ve masum görünüyordu ki anlatamam. Ben üzüntümü onu görünce unutuyordum. Aramızda hiç dialog olmamıştı ve bir arkadaşıma durumu anlattım. O da onu tanıyormuş, bana çok içine kapanık bir çocuk dedi, annesiyle babası ayrılmış falan. Neyse sonraki iki yıl boyunca aynı sınıfta okuduk. Aramızda muhabbet başladı biraz ama çok fazla bişey değildi. Önümde oturduğu için konuşuyorduk.

Sonra bir ara bir arkadaşı beni sevdiğini söyledi onun.

Ben pek inanmadım çünkü bana bazen hakaret ediyordu, çocukça şeylerdi ama benim gibi şeyler yaşayana ağır geliyordu.Babama benzediği için mi bilmem sanki babam bana hakaret ediyor gibi hissedip üzülüyordum.

Ben de tabi karşılık veriyorum laflarına , bunun arkadaşını sevdiğimi söyledim falan tabi bu baya değişti suratı falan ama hak ettiğini düşünmüştüm. Seven insan hakaret etmezdi . Liseye geçtiğim yaz bunu gizli numaradan aradım sadece sesini duyup kapatıyordum. Ancak bu nereden bulmuşsa bulmuş ve bir akşam telefonum çaldı açtım, abisi bana siz kimsiniz diye soruyordu, ben de o şokla kapattım ve 5 dk sonra geri arayıp ben aramadım dedim. Rezil olmuştum :(

Sonra araya lise girdi, onu 6 ayda bir görebiliyorum ama daima kalbimdeydi.

Okulda kimseyle takılmıyorum pencere kenarlarında ağlıyordum.Arkadaşlarım da (zaten bikaç taneydi) beni satınca iyice yalnız kalmıştım.10. sınıftayken itiraf etmeye karar verdim ve facebook tan mesaj attım.Onu gizliden arayanın da ben olduğumu söyledim .

Uzun bir mesajdı ve zaten panik atak belirtleri gösterdiğim için iyice heyecandan titreyerek atmıştım mesajı. Ama nasıl davranacağını bilseydim asla atmazdım. Sadece görüldü yaptı. Tüm hayallerim boşa gitti ve ben adeta karanlıklar içinde yapayalnızdım. O yıl da böyle geçti, 11.inci sınıfa geçtiğimizde ise o yaz kilo vermek istedim ve 15 kilo verdim. Gayet güzel bir fiziğim olmuştu. Bu arada beni arkadaşlıktan çıkarmış ve okulunu değiştirmişti. Bu okula da puanım tutuyordu ve bendeki sevinci görmeliydiniz. Hemen kaydımı aldırdım.

O pazartesi dünyanın en mutlu insanı bendim. Ama yine hayatımın hatalarından birini yapmıştım. Beni gördüğü anda yüzünü buruşturuyordu,benimle bir kez bile konuşmadı bir kez bile..Bazen bana umut verir gibi hareketleri oluyordu ama sonra yine aynı oluyordu. Arkadaşım ona mesaj attı böyle yapma seni seviyor ve üzülüyor diye ama ne dedi biliyor musunuz ? Ne yapabilirim..

O sene çok büyük bir panik atak krizi geçirdim.

Geceydi ve ben kendimi bile tanıyamıyordum o an. Bir hafta okula gidemedim, yeniden ilaca başladım. Ölmek istiyordum. O sene bitti ve 12 ye geçtiğim yaz bir ara onun arkadaşlarıyla konuşma fırsatı yakaladım. Ortak arkadaşlarımız vardı. Birden çocuk bana hala onu seviyor musun diye sordu, öylece kalakaldım. Hayır ya falan dedim ama içim adeta haykırıyordu seviyorum diye. Ben de ondan bahsetmeye başladım ve bana tavırlarını anlattım. Çocuğun o an söylediği söz beni çok fena yapmıştı : O senin ona attığın mesajları zaten bize okuttu ve seni hiç takmadı ki ..

Yer yarılsaydı içine girseydim. Yine günlerce bunalım, gözyaşı. Aradan 2 ay geçti,özel numara beni aradı ve açtığımda bir kız bana onu hala sevip sevmediğimi soruyordu hayır dediğimde ise yalan söyleme deyip hakaret etti, ayağını denk al dedi. Ben tabi hayatımın şokunu yaşamıştım. Birden gözüm karardı, onun bende numarası olan arkadaşını arayıp onun numarasını istedim verince aradım ve ağzıma gelen ne varsa söyledim. Hayatımda hiç o kadar küfretmemiştim.

Sonra bunun arkadaşları beni aradılar ve arayan kızla onun ilgisi olmadığını,ona dediğim lafları geri almamı sert bir dille söylediler. Tabiki almadım.Sonradan pişman oldum ama iş işten geçmişti.Bu arada 20 kilo almıştım bunalımdan. Geçenlerde de otobüse bindim,bukartımı tuttum ve arkamı döndüğümde onun en arkada bir kıza sarılıp güldüğünü gördüm.

Hayatımın yine bir şoku daha yaşadım onun sayesinde.Onu hala seviyor muyum?Deliler gibi.. Ama bu ne kadar böyle sürecek bilmiyorum,dua ediyorum bu işkencenin bitmesi için. Sakın birini kendinizden çok sevmeyin ...!

Size bunları niye anlattım bilmiyorum ama içimi döktüm gerçekten.Baya rahatladım.Sizi seviyorum <3<3<3 iyi akşamlar <3<3<3