Neden mi Korkuyoruz?

Bir ilişkiye başlarsınız büyük umutlarla, kocaman bir aşkla , bağlılıkla.... Onun için her şeyi yapmaya hazır hale gelirsiniz. Öyle ya aşıksınız çünkü. Aşkın insana her şeyi yaptırabileceğini de anlarsınız böylece.

Tam bunları düşünmeye başlarken BOM!

Bir bakarsınız her şey bitmiş aslında.

Umutlarınız bir çakıl taşı gibi denize atılmış, aşkınız ise bir müsvedde kağıdı gibi yırtılarak çöpe atılmış...

Unutmak için elinizden gelen her şeyi yapmaya başlarsınız.

Zar zor da olsa ya unutursunuz ya da unuttum diyerek kendinizi kandırırsınız.

Sonra biri girer hayatınıza yeniden.

'Ondan sonra kimseye güvenmem !' demenize rağmen karşı koyamazsınız, yenik düşersiniz sözünüze... Ama içinizde bir korku vardır. Ya o da bırakırsa beni , ya o da beni umursamadan umutlarımı, sevgimi çöpe atarsa diye. Bu korkuyu yenmek o kadar da kolay olmaz. O size ne kadar güven verse de siz sözünüze yenik düştüğünüzü bilseniz de hala ısrarcısınızdır. 'Karşı cinse güven olmaz.' demeye .

Çünkü herkesin onun gibi olacağını düşünürsünüz.

Herkesin bir gün çekip gideceğini düşünürsünüz. Halbuki bunu bilemezsiniz. Belki de sizi ayıracak olan tek şey ÖLÜMDÜR. Unutmamalıyız ki , başkalarının yaptığı hatalar yüzünden başkalarını suçlamamalı, önyargılı davranmamalı ve içimizdeki korkuyu yenmeliyiz. Çünkü aşkın temelini başta cesaret oluşturur. Kaybetme korkusu çoğumuzda olan bir şeydir. Ama söyler misiniz hangimiz her an ölebileceğini bildiği halde bu korkuyla yaşıyor?

NOT: Bu ilk bencemdi, umarım beğenmişsinizdir. Bu arada fotoğrafları hemcinslerime hitaben koymamın herhangi bir sebebi yoktur :) Sağlıcakla kalın.