Kalbimin Islak Ruhu

Arabeskten Daniskalar

Bir hayli yorgun oluyor insanın kalbi. Kolay değil. Geride yıllanmış savaşlarım varken. Bir de son kullanma tarihi geçmiş yüreğim.

Aslında basit değildi hayat döngüsü. Belki de basitti ve ben gözümde büyütmüştüm bunu. Sonuçta doğuyor, büyüyor, seviyor ve ölüyorduk.

Ölümün de Hayırlısı

Yalan yok. Güzel ölmelerdi be bunlar! Ölü taklidi yapar gibi yatıyorduk kalbimizin üzerine. Yaşadığımızı fark etseler üzerimize çullanacaklardı. Korkmamak mümkün mü?

Şu an ben, güneşli bir Cumartesi öğlesinde bunları karalıyorken, birileri doğuyor, başka birileri de ya seviyor ya da ölüyordu.

Tek suçlu biz değildik aslında. Başta belirttiğim gibi kalbimizin ruhu p*zevenkti. Ona ne kadar güvenebilirsin ki?

Sen de Öğreneceksin

Güvenmemeyi öğreniyor insan. Zamanla, acılarla kavruluyorsun ama öğreniyorsun. Doğarken ağlamak boşa değilmiş; bunu da öğrendim. Hayatın antrenmanıymış doğarken ağlamak.

Aynanın karşısına geçip bakıyorum yüzümdeki çizgilere. Ne kadar da belliler artık. Saçlarımda ve sakallarımda beyazlar. Benimle dalga geçiyorlar. Tıpkı gençliğimde hayatla dalga geçtiğim gibi.

Aslında hayat güzeldi. Yaşamak,.nefes almak, her sabah güneşi görmek falan filan kardeşim. Hayat güzeldi de bir yaşamayı beceremedik.