Bitmesi Gerektiği Halde Bitirilemeyen ve İşkenceye Dönen İlişkiler

İki insanın da yürütmeye mecali kalmayan ama bitirmeye de içi el vermeyen berbat ötesi bir durum. Yürümüyor, sıkıyor, zevk vermiyor, iki tarafı da köreltiyor, insanı dipsiz kuyuya düşmüş gibi boğuyor. Böyle bir ilişkiyi sürdürmenin anlamı yok, iki taraf da bunun farkında ama bitemiyor. Bence bitememesinde etken en büyük faktörler; açıklama yapma zorunluluğu, alışılmış düzen bozukluğu ve bunlarla uğraşmak istemediği için birbirini daha da mutsuz eden bir çift..

Açıklama yapma zorunluluğu demiştim, işte bunu hissetiren cümle "elalem ne der"

Özellikle evli kişilerde ve ciddiyete binmiş ilişkilerde çevre baskısı, elalem ne der kaygısı had safhadadır. Ayrılık sonrası hayatınız tek kişilik hayata dönecektir, sizi tanıyan ve bu ayrılık kararınızı duymayan herkes bir açıklama bekleyecek, mutlaka bir yorum yapacaktır ve maalesef ki bu gerçekten can sıkıcı bir durum.

Etraftan, arkadaşlardan, dostlardan gelen uyarıları dinlememe

Muhtemelen çevresinde bunu farkeden insanlar olur ve bütün uyarı çabalarına rağmen bu durumda olan çift bunu kabullenmek, dinlemek istemez. Daha da ileriye gidip uyarmaya çalışan insanı "kıskanç" moduna bile düşürebilir. (kendimden biliyorum, utanç verici ama böyle düşündüğüm bir dönemden geçmiştim)

Alışkanlık

Uzun soluklu ilişkileri vazgeçilmez yapan tek şey bu bence. İlişki artık bir aşk, sevgi ilişkisi olmaktan çıkmış, bir alışkanlığa dönüşmüştür ve ne yazık ki alışkanlıklar kolay kolay terk edilemez. Alışılmış düzeni bozup yeni bir düzen oluşturmak gerçekten zaman ve güç istediği için buna yeltenmezler bile mutsuzluk içinde boğulurlar.

Ben onsuz ne yaparım düşüncesi

Uzun süren ilişkilerde iki taraf için de geçerli olan yalnızlık korkutur. Çünkü iki tarafın da birbirlerinden başka kimsesi kalmamıştır. İlişki süresi boyunca arkadaş çevresi azalmış artık her şeyi birlikte yapmaya başlamış ve farketmeseler bile yalnızlaşmışlardır. İkisinden biri gittiğinde diğeri bu yalnızlığa tek başına düşmekten korkar ve bırakamaz.

Bütün bunların dışında olan bir durum daha var tabi "emek, vicdan ve merhamet"

Bazen verilen sözler, sarfedilen emekler, merhamet, hırs, inat, vb. bir ilişkide hiç olmaması gereken duygular devreye girer ki bu açıkça her iki tarafa da eziyettir ama malumunuz ki insan kendine her zaman söz dinletemez vicdanının sesini dinler ve "ona söz verdim" cümlesi beyninde yankılanır durur.

O ilişki nereye kadar gider bilinmez, tarafların tahammüllerine, farkındalık seviyelerine göre değişir. Ama bitmesi gerekiyorsa bir ilişki bitmelidir, ite kaka, zorla, çekip çekiştirerek bir ilişki yürütülmez bunu da unutmamak gerekir. Zaman zaman ilişkinize objektif olarak bakmayı deneyin ve İki kişilik mutsuzluğa itmeyin kendinizi..