Duyguları Rafa Kaldırdık Karanlığa Sevdalıyız Artık

Dolapta son kalan zeytin tanesi, masada ki tabakta nasibini bekleyen son lokma gibi artık gerçek aşklar şimdi. Sobanın sıcağını özlediğim kadar özlüyorum eski siyah beyaz günleri. Düzgün çekmiyordu kanalı televizyonumuzun , bir taneydi oda zaten marşla başlar sabah marşla kapanırdı; ama gökkuşağı gibi rengarenk severdi insanlar, ebru misali iç içeydik küçük mahallelerimizde.

Bakkalın veresiye defterinde ki yerimiz de eksilmedi komşu şeker teyzenin bayramlarda cebimizden eksik etmediği harçlıklarda. Çamur karası olurdu da yüzümüz akşama kadar sokalarda oynamaktan şimdiki gibi yalandan, riyadan kararmasından yeğdi.

Kendime sormadan uyuyamıyorum; kendimi hesaba çekmeden bir gün bile geçmiyor.

Biliyorum az belki ama aramızda saf yürekli dediğimiz fakat şimdiki zamanda enayi gözüyle bakılan misli ile yürek var.

Karşısındakini kendi gibi düşünen, ona evdeki anası, okuldaki bacısı gözü ile bakan, dokunmaya değil bakmaya kıyamayan delikanlı adam gibi adamlar var.

Her defasında yıkılan ama ümidini serveti yapıp yeniden ayağa kalkan canlar var.

Sözüm onlara!sözüm yolu acı kavşaklarından, mayınlı tuzaklardan kurtulmayanlara. Ben pes ettim, ben de takat kalmadı artık sevemiyorum. O eski heyecanı hissedemediğim için kimseye yalandan yamanıyorum. Sevdayı hakkıyla yasamayadan bacak arası ilişkiler bana göre değil dostum, zaten beceremiyorum.

Ellerim müsaalla taşı buz kesti, soktum attım içimdeki çocuğu artık bulamıyorum. Sana tavsiyem kaldır at bu kafayı arkadaş sana karaborsa bu ellerde artık sevdalar.