Hakkım Helaldir Ama Sevdam Haram

Seni öylesine çok sevdim ki... her gördüğüm de kalbimin bedenimden çıkacağını hissederek sevdim seni. Her gece hayallerinle uyuyarak sevdim. Hep uzaktan sevdim ben seni. Dokunamadan, hissedemeden, koklayamadan... hep başkalarındaydı aklın. Beni hiç görmezdin. Ya yoktum senin için, ya da sıradan bir insandım işte.

Bir gün benim olacağın hayaliyle yaşadım hep.

Belki sen bana karşı bir şeyler hissetmezken ben sana karşı içimde bir canavar besliyordum. Bu öyle bir aşktı ki, seni hissettemeden vurulmuştum sana. İlk görüşte hoşlantı değil, ilk görüşte aşk değil. Bende ki sadece ilk görüşte aptallık...

Nasıl delicesine seviyordum seni. Sen başkalarının iken benim kalbim ve gönlüm sana aitti. Belki güzeldim/yakışıklıydım ama gönlüm, gözüm sendeydi. Belki 10 senedir sevgili olanların yapamayacağı fedakarlıkları yapmaya hazırdım senin için.

Nefesim derler ya hani sen benim görmeden, dokunmadan, hissetmeden oksijenim oldun. Atmosferim oldun. Seni görmediğim hergün, sana bakmadığım hergün günaha giriyorum sanki.

Belki birgün gideceksin, tamamen koparacağız ipleri.

Biliyor musun ? bende çok istiyorum gitmeni. Benden uzaklaşmanı. Seninle aramıza kilometrelerin girmesini. Çünkü derler yani "insan görmedikçe unutur" diye. Unutmak istiyorum seni. Çünkü sana dokunamamak, seninle konuşamamak beni kahrediyor. Hoşuma gidiyorken, gücüme gidiyorsun.

Belki kim bilir birgün seni unuturum. Belki birgün ben başka bir adama/kadına aşık olurum. Belki birgün benim deliler gibi aşık olduğum insan bana da deliler gibi aşık olur. Ama birşeyi biliyorum biliyor musun ? O gün bugün değil. Senin gittiğin gün, acım belki ikiye katlanacak. Nefesim kesilecek. Yemeden, içmeden kesileceğim belki.

Şimdi gözümün önündesin, yaptıkların ne kadar canımı yaksa da görüyorum en azından. Ama sana kızamıyorum ki sevdamı bilmiyorsun, aşkımı bilmiyorsun. Ne suçun var ki senin...

Keşke içimdeki aşkı sana haykırabilsem. Sinirden kudurmuşçasına bağırabilsem. Ama korkuyorum. Bilirsin bir delikanlı erkeğin en büyük fobisi korku, bir kadının en büyük fobisi aldatılmaktır. Sen söyle ben şimdi hangisi oluyorum.

Reddilen bir korkak kadının delikanlısı/erkeğin delikanlısı mı ? yoksa sevdasından habersiz bir adama vurgun ve hergün başkalarıyla aldatılan kadın mı ? Hangisi oluyorum ben. Ben söyleyeyim, ben aptal oluyorum. Kendi içimde kurduğum dünyamın merkezine habersiz bir kral/kraliçe oturttum. Ve o habersiz kral/kraliçe ne yapacağını, ülkeyi nasıl yöneteceğini bilmiyor.

Bazen "keşke" diyorum. Hayatımızda bir "reset" tuşu olsa. Sıfırlasak her şeyi onu da geçtim. Restart'ta olurdu. Ama benim hayatımda bir restart var zaten. Sensin hergün, her görüşüm de nefesimin tekrar tekrar kesilip, yaşamla arama giren "sen". Her gördüğüm de elimin ayağımı dolandığı sensin. Restartlıyorum hergün hayatımı seninle.

Her gün tekrar tekrar yaşıyorum aynı duyguları. Ama biliyorum, senin gittiğin gün ben bitkisel hayata gireceğim. Ama eminim ki on sene sonra komadan çıkan biri için bile umut varsa benim için 1 gram da umut vardır.

Ya çok yanlış zamanda karşılaştık ya da hiç karşılaşmaması gereken iki insandık. Biz neydik bilmiyorum. Sevgili desem değil aşık desem değil bildiğin rastlantıydık işte, ondan öteye gidemedik.…

Sevgilerimle...

_Delikanli_