Anormallere Kalpsel İlhamlar

Neden yapıyoruz bunları? Birisini sevip, o da kalbimizi kırınca başkalarına kalbimizi kapatıyoruz? Halbuki kimileri kalbinin dibine kadar girmeyi hak ediyor. Fakat biz onu kalbimizin kapısına bile yaklaştırmıyoruz.

Sonra onun da kalbi kırılıyor, geri dönüyor.

Birisi geliyor sonra, gidenin yerini tutsada tutmasa da hayatına giriyor ve bazı şeylerin, hayallerin o son gidenle beraber gidiyorlar. Belki de küsüyorlar sana ha?

Evleniyorsun, çoluğun çocuğun oluyor, belki mutlu oluyorsun ama kalbin kapalı oluyor.

Çünkü büyüdün ve artık evlenmen gerektiğini düşünüyordun, evleniyorsun, kalbi'ni açmadan, kalbini açmadan...
Belki öyle olmayanlar vardır bir yerlerde ne dersiniz? Belki daha yaşanmamıştır ama yaşanacaktır, ya da yaşanmış ve bitmiştir her hayat gibi, her şey gibi...

Bir yerlerde birileri hayatın işleyiş mekanizmasıyla mutluluğu, farklılığı karıştırıyor. Belli bir standart var, zengin/fakir olmayan koca, belki yakışıklı vs. alımlı, güzel, hamarat vs.
Kalbi bas bas bağırsa da, bunlar seni mutlu etmeyecek dese de peşinden koşar bunların bazı değerli kişiler. Yok gibi davranırlar kabinin peşinden git dediği kişilere, nefislerini kalplerine tercih ederler.

Belki bazıları gerçekten mutludur ya da öyle zannediyordur fakat ben burada genel için konuşmuyorum. Bazı anormaller vardır, onlarda normaller içerisinde doğduğu için bu sisteme göre hareket etmeye zorlanırlar. Aramızda onlardan varsa bir silkelemek istedim onları, bunlar seni asla mutlu etmeyecek, hep bir yerlerde aklın kalacak, asla peşinden koşulması gerekenlerin değil peşinden koşman gerek kişilerin peşinden koşun, sizi sevenlerin, kendinizi kandırmayın, çok iyi biliyorsunuz onların kimler olduğunu, sizin bilmediğiniz "kendinizin" kim olduğu, bunu öğrenin.