Benim Sanal Aşkım, İmkansızım

Bir paylaşım platformunda tanıştık onunla. İlk başta ortada hiçbir şey yoktu. Sonra tanıdım, derine indim... O benim yıllardır hayalimde yaşattığım kişiydi. O benim hayalimdi. O benimdi. O benim için yaratılmıştı. Uykularımı, derslerimi, işimi, gücümü.. hepsini erteliyordum onun için. Dünyama sahipti.

Gittikçe açılmaya başladı, anlattı. Her şeyini biliyordum. Sesi huzur veriyordu, ruhumu besliyordu her bişeyi. Onun kişiliği benim ruhumu oluşturuyordu ve onsuz zorlanıyordum. Tüm bunlar ve öğrendiğim tek şey; bende onun için yaratılmıştım. Sorun, sorunların en büyüğüydü aslında. :) Aşıktı. Onu bırakıp giden bir kıza deliler gibi aşıktı. Bunu bastırmak için kızlarla konuşan bir adamdı o. Farklı olduğumu söylemesine rağmen buna inanacak kadar aptal değildim.

Ancak kafamı karıştırıyordu. En aciz olduğu durumları bile anlatıyordu. Ve birkaç erkek arkadaşı dışında kimseye anlatmadığını biliyordum.

Sonra olay değişti. Birden. Bana muhtaç gibiydi artık. Alışmıştı.

"Keşke daha önce karşıma çıksaydın, aşık olunası birisin sen"

demişti. Kıskanıyordu. Aradı ve "Ben seni benim olarak görüyorum" dedi. Kalp ritmimi ölesiye değiştiriyordu. Bir anda öldürüp tekrar yaşatacak gibiydi. Fakat hâlâ deliler gibi aşıktı o kıza.

1hafta önce ciddi bir kavga ettik. O an verdiğim karar 'unutmalısın' oldu. Üstüme geliyordu. Susmasını istedim, devam etti. Engelledim. Farklı bir numaradan yazdı. Canımı yakıp bıraktı. Ağlamaktan gözlerim yanmaya başlamıştı, etkisinde kaldım. O bir hafta boyunca, her saniye mesajını bekledim. Başka numaradan yazardı, bilirdim. Yazmıyordu. Her sanal gibi kullandı seni, bırak, unut dedim. Ve o zorlu evre başladı. Her aklıma geldiğinde müziğimi hareketlileştirdim. Chill out...

İmkansız gibiydi, her gün rüyamdaydı. Mesaj attığını görüyordum tabii. Normal olarak bilinçaltı. Alışmış mıydım ona bu kadar? Belki de.

Bugün film izliyordum. Telefona yaklaşık 5 saat boyunca dokunmamıştım. Elime aldığımda yabancı bir numaradan gelen mesajı gördüm. "Sen bana ne yaptın?" (Bana hep hitap ettiği gibi hitap etmişti, onu yazmadım) "Aklımı aldın, hep aklıma geliyorsun ve X'i de -aşık olduğu kız- o kadar düşünemiyorum artık. Anlasana aklımdan çıkmıyorsun".

İlk defa sözlerine inanmıştım. Samimi geliyordu. Defalarca seni seviyorum demişti. İnanmamıştım ve hislerimde yanılmamıştım o zamanlar. Bu kez inanıyordum. İşte tam da bu kez o benimdi. Üstüne giderek ona ne yaptığımı sordum. Israrsız anlatan biri değildi. Dediği şeyler harfi harfini şunlardı; "Söyleyeyim. Sana bi' ilgim var. Aşk değil bu, bilmiyorum. Belki de öyle. X'i de eskisi kadar takmıyorum." Biraz daha üstüne gittim. "Ona hâlâ aşıksın" dedim.

"Evet aşığım. Ama haftanın 7 günü aklımda olan kız, şimdi sadece 3 gün aklıma geliyor. Yemin ederim." dedi. Aşıktı işte. Bense eskisi gibi olamıyordum. O bir hafta araya buzlar sokmuş gibiydi. Eskisi gibi konuşamıyordum onunla. İleri giden zamanda ne olur, hiçbir fikrim yok. İmkansız biri o. Mesafeler bile engel. O hep engel. Garip olan şey; içimdekilerin hiçbirini bilmiyordu ve bilmeyecekti de.

Bana ait olduğunu, sevdiğimi.. hiçbirini bilmiyordu. Tek kullandığım cümle ise şuydu; "Sanala aşık olacak kadar aptal mıyım sence?" Cevabı ben vereyim; Evet, aptalım. Maalesef ki, imkansızı sevecek kadar aptalım...

Bu benim ilk Bencemdi. İçimdekileri anlatmak istedim sadece. İlla ki kusurları vardır, şunları yazarken iyi değildim. Lütfen affedin.

Okuduğunuz için teşekkürler. :)