İnsan Ömrü Boyunca Yalnızca Tek Bir Kişiyi Sevebilir

Evet, insan ömrü boyunca yalnızca tek bir insanı sevebilir. Ben bu düşüncenin varlığına hâlâ inanıyorum. Örnek olarak ananemi gösterebilirim hatta. Onların zamanında tabii evlilikler görücü usulü ile yapılıyormuş. Ama bu onların birbirlerine aşık olmasına engel değilmiş tabii ki.

Ananem sürekli "Onu ilk gördüğümde çok etkilenmistim. Boylu poslu,sarışın, mavi gözlüydü. Çok yakışıklıydı. Tanıdıktan sonra da aşık oldum." der. 48 sene boyunca evli kalmışlar. Elimde olsa bir 48 sene daha geçirirdim. Beni 1 kez bile uzmedi. Hep el üstünde tuttu diye anlatır. Dedem vefat etmeden önce gırtlak kanseri oldu ve aylarca hastalıkla savaştı. Sonunda yenik düştü ama ben o zamanlarda bile birbirlerine nasıl aşk ile baktıklarını görebiliyordum.

Beni en çok şaşırtan noktalardan bir diğeri ise ananemin hiçbir zaman hastalık zamanlarını anmaması. Her zaman iyi, güzel anılarını anlatır. Çektiği zorlukları paylaşmaktansa gittikleri yerleri, geçirdikleri güzel zamanı anlatmayı tercih eder.

Her gün onu özleyip "Beni neden yalnız bıraktın?" diye hayıflansa da ölünce kavuşacaklarına inandığı için umudu tam.

Şimdi size duyduğumda çok etkilendiğim bir olayı daha anlatmak istiyorum. Hikayeleştirip yazmayı deneyeceğim. Böylelikle siz de sıkılmadan okuyabilirsiniz. Kız 18 erkek 23 yaşındadır. Aynı mahallede yaşıyorlardır. Birbirlerini çok seviyorlardır. Çocukluk aşkıdır onlarinki, evleneceklerine inanıyorlardır.

Çocuk askere gider. Kız her gün onu bekler ve ona okuması için mektuplar yazar. Çocuk da mektupları büyük bir mutlulukla okuyup cevaplayip gönderir.
Aylar böyle geçer kızın her gün umudu artmaktadır. Sevdiği erkek ile evleneceğine ve çok mutlu bir yuvası olacağına inanmaktadır. Çocuk askerden döner. Ailelere söyleme zamanı çoktan gelmiştir. Ama maalesef hiçbir şey istedikleri gibi olmaz. Kızın ailesi reddeder ve o hırsla kızı bir başkasıyla evlendirmeye karar verirler.

Elde kalan tek şey bol hayal kırıklığı ve hüzün olur

Kız ailesine karşı çıkamaz ve durumu kabullenir. Zaten daha önceden kendisini isteyen kişi ile evlenir. Evlendiği kişi kötü biri değildir. Çok iyi kalpli ve anlayışlı bir insandır. Ama kızın kalbi bir başkasında kalmıştır. Buna rağmen aşkını kalbine gömer ve kendini yeni hayatına adar. Aradan yıllar geçmiştir. Kadının artık 2 çocuğu 4 torunu vardır. Yıllarını birlikte geçirdiği eşi çok hastadır. İyileşmesi umuduyla götürüldüğü hastanede ne yazık ki 2 hafta sonra vefat eder.

Kadın 65 yaşındadır artık

Eşinin vefatının üzerinden 1 sene geçmiştir. Bir gün otururken aklına ilk aşkı olan kişi gelir ve engel olamadığı bir merak duygusu içini sarar. Araştırıp telefon numarasını bulur.Cesaretini toplayıp araması birkaç gününü alır. Ama sonunda kendini hazır hisseder ve bir zamanlar hayatının merkezindeki olan insanı arar. Bu telefon adamı da oldukça şaşırmıştır. Hiç böyle bir şey beklemiyordur. Kadının sesini tekrardan duymak onu geçmişin hâlâ kabuk bağlayamamış yaralarına götürür.

1 hafta sonra yüz yüze görüşmeye karar verirler. Kadın başından geçen olayları adama anlatır. Onun hayatını sorduğunda ise adam şu cevabı verir:

Sen benim ilk ve tek aşkımdın. Senden sonra kimseyi istemedim. Kimseyi sevemedim. Hayatımda kimse olmadı. Kalbimde hâlâ sen varsın.

Adam kadından ayrıldığında 25 yaşındadır ve 70 yaşına kadar hayatına kimseyi almamıştır. Kalbini tüm sevgilere ve kadınlara kapatmıştır. Kadın bunları duyunca çok şaşırır ve duygulanır. Kalbinin tekrardan karşısındaki adama uçmasına engel olamaz.Bu buluşmadan sonra adam kadınla evlenip kalan hayatını ona vermek istediğini söyler. Kadın da kabul eder. Iki yaşlı insanın ölmeyen, yıllara inat aşkları, dipdiri kalmayı başaran kalpleri sonunda birleşir. Kalan ömürlerini beraber geçirip, bol bol anı biriktireceklerine söz verirler.

Bu teyzeviğimin hikayesini beni çok etkilemişti. Gerçek aşık var olabileceğini, insanların birbirlerine sadık kalabileceğini, aşkın yaşı olmadığını, en önemlisi de kişinin ömrü boyunca sadece bir kişiyi sevebileceğini anlatıyor.