İnsan Sevdiğini Bırakmaz, Sevmek Bırakır İnsanı

"Bir bahar akşamı rastladım sana.." diye mırıldanasım geliyor, her aklıma gelişinde...

Ne güzeldi o akşam hatırlıyor musun?

Havanın soğuğu muydu içimi ürperten yoksa bakışlarından kalbime ılık ılık akan o tarifi imkansız duyguya yabancı oluşum muydu bilemiyorum. Bakışların bakışlarıma kilitlenmiş bana doğru yürüyen bir yabancı değildin de yıllarca tanıyıp da gelişini hasretle beklediğim misafirdin aslında...

Sesinin tınısı hala kulaklarımda; "Nasılsın?" Nasıl olabilirdim ki o anda...

Şaşkın, heyecanlı, üzgün, mutlu.. Tıpkı dört mevsimi bir anda yaşamak gibi birşeydi o anki halim...

O kalabalığın içinde olmasak boynuna sarılıp hıçkıra hıçkıra ağlayacak kadar doluydum..

Bakışlarının sıcaklığından mıdır yoksa yüreğime düşen ateşten midir seni gördüğüm an üşümeyi unutmuştum... Yüreğimde tarifi imkansız bir heyecan, hiç aklımdan geçmese de yüreğime dokunuşunun ilk belirtisiydi belki de.. Ya da hiç böylesine bir duyguyu yaşamamış olmanın verdiği şaşkınlıktı, bilemiyorum.. Adı her ne olursa olsun, yüreğe dokunan bir duyguyu kaybetmemek gerektiğini anlayacak kadar yaşadım bu dünyada...

Ve bir söz verdim kendime; yüreğime dokunanın yüreğinde olduğum sürece vazgeçmeyeceğim...

#elzemdeğil