Sevmenin En Dibindeysen Sen, Sevilmenin En Dibindeyse Karşındaki Buyur Gel

24/07/2014...
Ve ben, sevdiklerimi her zaman "tam" sevdim. "Tüm" sevdim. "Her yerde","her şartta", "her durumda" sevdim. Kim ne derse desin, benim "Seviyorum" dediklerim çok şanslı. Bunun farkında olamasalar da, hiçbir zaman fark edemeyecek olsalar da; çok şanslı onlar.
Neden mi?
Çünkü ben bir sevdim mi, tüm hücrelerimle, canımı verircesine; uğruna ölemesem de, öldüremesem de ihtiyacı olduğunda yanında kimse yoksa -biri olsa bile-, ona karşı kızgın, öfkeli olsam bile yanında olabilecek kadar çok severim. Fiziksel olarak yanında olamadım mı, zihninde hissettiririm hep yanında olduğumu, olacağımı...

Değer bilir, bilmez; orasını bilemem ama değerimi bilse de bilmese de ben onu sevmeye devam ederim. Çünkü sevmek bunu gerektirir. Ulan ben sevince; tüm dünyamı unuturum, sadece o olur benim dünyam. Ablam bu duruma kızar sürekli; "Aklın beş karış havada, azıcık kendine gel." diye. Ona bile canımı sıkmam. "Seviyorum ben." çünkü. Aklım onda çünkü. Başıma geleceği bilirim, gene de sevdiğini en fazla belli eden ben olurum o ilişkide. Çünkü buna engel olamam. Arada gelirler bana; o anda ona "Seni seviyorum." demezsem gideceğini düşünürüm. Yaparım bunu, söylerim sevdiğimi; her zaman, her fırsatta hem de.

Böyle olunca tam çözemediğim bir şey olur sürekli; uzaklaşmak. Ben uzaklaşmasın diye uğraştıkça daha çok uzaklaşır. Kaybetme korkusu sarınca her yanımı, o panikle daha da çok üstüne giderim farkında olmadan. Tabii bunu çok sonra, kaybedip de filmi kafamda başa sarınca anlarım. Sonra işte, sonra gider. Sevsem de gider, sövsem de gider, sevdiğimi hissettirsem de, hissettirmesem de gider. Gider de gider...

Sevilmediğimi anlarsam; üzülürüm. İlgisizliktir zaten bunu ilk belirtisi. İki kişilik yalnızlıklar başlar sonra. Geç cevap yazmalar... 10 dakika cevap yazmayınca ardarda gelen mesajlar, yerini 3-5 saat cevap vermeyince bile tek mesaj olarak kalmaya bırakır. Sonra ne olur biliyor musunuz? Sonra... o tek mesaj bile gelmez. Tek bir mesaja hasret yaşamaya başlarsınız. Tek bir mesaja! Kahretsin ki tek mesaja bağlarsınız tüm üzüntünüzü...

Aslında o üzüntü gelmeyen o tek mesajda değil, gelmeyen bir kalbe bağlıdır. Kalbinizi almıştır ama veremediği tek şey kendi kalbi, size olan sevgisidir. Verdiği sevgisizlikte boğulup gidersiniz. Yıkılırsınız, sizi yıkılmışlığınıza terk etmiş adamı düşünerek daha da çok yıkılırsınız. Adam mı dedim? Hay dilim şey olmuş... Adam kılığına girmiş "insan" (!) diyecektim. Neyse, yıkılırsınız işte. Ve yıkılmalarınız hep böyle sürer gider...

Gene gider. Hatta gitmez, kalanı gitmek zorunda bırakır; önceleri kalan olduğunu bilmez tabii ki giden. Onun umursamadığını anlar bir süre sonra. Hatta hiç umursamadığını... Yıkıldıkça yıkılır hala gidenin kendisi olduğunu sanan kalan... Öğrenir sonra bu acı gerçeği: Kalan aslında kendisidir; giden, hatta hiç gelmeyen ise o...

Neyse, kendime döneyim...

Ne diyordum?

Sevilmediğimi anlarsam üzülürüm; bu durumda olan herkes gibi...
Ben var ya; önceden gelen teklifine "Hayır!" deyip, sonradan döndüğüm adamı bile daha önce hiç sevilmediği kadar çok sevdim. Gene onun da haberi yoktu ama iddialıyım bu konuda. Kim olursa olsun; "Benim kadar kimse sevemez onu" diye düşündüğüm insanları benim kadar sevememiştir. Sevemez çünkü. En güzel ben severim sevdiğimde, rakibim olamaz, iddialıyım...

Ha, bir de vazgeçersem; kimse benim kadar güzel de vazgeçemez o sevdiklerimden...

Ve sana gelince;
Kimse tarafından bu kadar çok sevilemeyeceksin.
Üzülüyorum haline,
Ne diyeyim.
Geçmiş olsun...
Geri kalan, yaşayacağın ilerideki hayatına bir de notum var, iletirsen sevinirim;
"Sevilebilmenin zirvesini bırakan o insan, sizde sevilememenin zirvesini de yaşar.
Hep beraber,
Size,
İyi sevilememeler..."

Sevgilerimle,

05.02.16