Yabancı Olduğum Bir His: Güven

Gerçekten nasıl bir his olduğunu unuttum. Yabancılaştım. Uzun zamandır hayatımda yer almıyor, çünkü bazı insanlar gelip onu elimden aldılar.
Elbette aileme, dostlarıma güveniyorum. Orada bir problem yok. Ama konu aşk hayatı olduğu zaman... 3 yıl oldu. Küçüktüm, evet. Gençlik, tecrübesizlik diyebilirsiniz.

Ama insan güvenini kaybettiği zaman kolay kolay geri kazanamıyormuş, onu anladım.

17 yasındaydım. İlk defa aşkı tadıyordum.

Biri beni seviyordu ve bunu bilmek beni çok mutlu ediyordu. Fakat mutluluğum fazla uzun sürmedi...
Benimle birlikteyken zaten uzun süreli bir ilişkisi varmış, onu öğrendim. Bunu kendi söyledi. Hiç utanmadan, çekinmeden.

Orada zaten bir güven yıkılması yaşadım. Tamam, geçer gider, herşey normale döner dedim. Her insan onun gibi pislik olacak değil ya!

1 buçuk yıl geçti. Bir gün, kuzenimin sevgilisi bana: "En yakın arkadaşım seni çok beğenmiş, konuşmak istiyor" dedi. Bir sakıncası yoktu "Tamam" dedim. Konuşmaya başladık.

Çok iyi biriydi.

Terbiyeli, efendi, iyi bir ailenin çocuğu. Bir sürü ortak noktamız vardı. Sohbetimiz çok iyidi. İnternet üzerinden konuşuyorduk, hiç yüz yüze görüşmemiştik. 2 ay her gün konuştuk. Fakat bir gün mesajları kesildi. 4 gün hiç yazmadı. Bende yazmaya çekindim, işi vardır herhalde dedim. 4 gün sonra yazdı. Neler olduğunu sorduğumda, "rahatsızdım/hastaydım" gibi şeyler dedi. Konuşma şeklinde bir tuhaflık vardı ama üstüne varmadım, normal karşıladım. Kaldığı yerden sohbetimiz devam etti.

Yalan söylemişti.

1 hafta sonra anladım.

Kuzenim sağolsun, gerçekleri öğrenir öğrenmez hemen haber verdi. Meğerse bizim bu terbiyeli oğlan o 4 gün içerisinde eski sevgilisiyle barışmış. Benimle de, o kızı unutmak için konuşmuştu.

Yine darbe almıştım, yine güvenim sarsılmıştı.

Bu kadarı da olmaz dedim. 2 yıl üst üste, hemen hemen aynı olaylar başıma gelmişti.
Hatayı kendimde buldum. Bir dahaki sefere, doğru dürüst tanımadan kimseyle konuşmamalıydım.
Ve konuşmadım da. Ama hata bende değil, etrafımdaki erkeklerdeydi.
Arkadaşlarım, kuzenlerim de aşağı yukarı aynı şeyleri yaşadılar. Güvendikleri dağlara kar yağdı.
Onların başına gelenleri görmek, benim karşı cinse olan güvenimi tamamıyla sildi.

Konuşmak, görüşmek isteyen bir kaç erkek oldu. Hepsine hayır dedim. Şans tanımadım.
Yaşadığım şeyler aklıma geliyordu. "Yine aynı şey olacak" diyordum, "Yine aptal yerine konulacağım".
O gün bu gündür kimseyle konuşmuyorum ve konuşmayı da düşünmüyorum. En azından bir süre daha. Eğer sevgilim olsaydı, kıskançlıkla, güvensizlikle, şüpheyle uğraşırdım. Hayır, teşekkürler. Ben halimden gayet memnunum.

Size tavsiyem olsun; İyice tanımadan, konuşmadan kimseye bağlanmayın, sevmeyin. Sonra öyle bir boşluk, bir acı oluyor ki içinizde, silmek çok zor oluyor. Şunu da belirtmek isterim; Genelleme yapmadım. Eminim dışarıda bir kaç yere serpilmiş güvenilir insanlar da vardır.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.