Kalbim Sana Mühürlü

Bizler öyle bir akım başlattık ki durmak bilmiyor. Durmasın da zaten bu akım. Eğer elimizde sprey boya varsa gördüğümüz duvarlara içimizden geçen ama söylemeye dilimizin varmadıklarını, döküyoruz. Genellikle aşkımızı söyleyemiyoruz, ya da söyleyince karşılık alamıyoruz. Sonuç olarak her şekilde duvarlara yazı yazarken buluyoruz kendimizi.

Özledim seni, bazen unutur gibi oluyorum. Sonra sesin, gülüşün, bakışın geliyor. Yine özlüyorum.

Herkesi sevdin de gönlün bir bana uğramadı ya. Buna yanarım.

Her yara gibi bu da geçer. Kabuk bağlaması uzun zaman alır, biri dokunsa kanar. Ama en sonunda iyileşir kendi kendine.

Her gün bir tek seni sevdim. Rüyalarımda bile başka kimseyi almadım ne aklıma ne de kalbime. Hep sen vardın, orada bir köşede.

Sen benim kalbime öyle bir dokundun ki, orada tıkılı kaldın. Çıkmıyorsun, çıkaramıyorum. Keşke sende çıkaramasaydın beni kalbinden.

Bir tek sen güldüğünde kalbim bu kadar hızlı çarpıyor, bir tek sen bana baktığında bu kadar heyecanlanıyorum. Sanki ölecekmişim gibi geliyor ama ses tonun öyle sakinleştirici ki. Son anda ölümden döndürüyorsun beni işte.

Umut; olsa da biraz yaralarıma sürsem, dinse acılarım.

Sen benim güneşim, dünyam. Yaşama sebebimdin belki de. Sen gittin, ben bittim. Her şeyimi kaybettim.

Şimdi gelsen, sıkı sıkı sarılsan. Hiç bırakmasan. İnan bir tek buna ihtiyacım var. Çok görme.

Yeter ki sen iste sevdiğim. Gece de olurum sana, gündüz de.

Balığın çöle vurulması misali, bende sana vuruldum.

Sen üşüme, istersen canımı yak ama yeter ki üşüme.