İlk Görüşte Aşka İnanmıyor musun? Bir Daha Düşün!

Onu tanıdığımda henüz 17 yaşındaydım ikimizde Türk olmamıza rağmen Kuzey Irak'ta tanışma fırsatımız olmuştu. Annem ve babam ben küçükken boşanmışlardı. Daha sonra annem başka bir adamla evlenmişti. Her şey çok güzeldi.

Herkes mutluydu!

Annemin eşinin işi nedeniyle Kuzey Irak'a taşındık. Adamın bir kardeşi vardı. O da abisiyle beraber Irak'ta çalışıyordu. 7 yıl boyunca onu hiç görmemiştim. İlk defa görecek tanıyacaktım. Uzun bir yolculuktan sonra vardık Irak'a. Çok büyük bir villaya gelmiştik. Tüm mühendisler burada kalıyordu ama sonradan öğrendik ki işin şartlarına dayanamayan mühendisler bir bir terk etmişti burayı. Sadece üvey babam ve kardeşi kalıyordu burada. Hayatımda ilk defa bir villa görmüştüm. Ve gerçekten çok görkemliydi. Eve girdik buz gibiydi. Klimalar son ayar üflüyodu. Dışarda hava 45° üstündeydi.

Gelir gelmez hemen duş alıp makinaya çamaşır attım. Çıkıp çamaşırı sererken bu ev nasıl temizlenir diye düşünüyordum kara kara. Köşedeki odanın kapısı açıldı birden. Ve 3 yıl boyunca aklımı fikrimi kemiren, beni her gün onu düşünmeye zorlayan sima yanıma doğru yaklaştı.

''Hoşgeldin Rana" dedi hafif bozuk Türkçesiyle. Tutulmuştum adeta. Zor bela boğuk bir sesle "Hosbuldum" diyebildim.

Kısa boyu, esmer teni, ses tonu tamamen iticiydi. Ama bir başkasına göre. Aşk güzel çirkin seçmiyor maalesef. Çok çirkin de değildi çok yakışıklı da. Yüzüne bakılır biriydi. Tanışma cümlemizin ardından kapıdan çıktı işe gitti. Akşama kadar onu düşündüm. Saat gece 3 olmuştu belki yüzünü görebilirim umuduyla uyumamıştım. Çok yorgundum yolun yorgunluğunu atamamıştım ama direniyodum.

Sonra arabasının sesini duydum. Hemen tv'yi açtım. Cnbc-e kanalında The wampire diaries oynuyordu. Kapıyı açtı. Onu görür görmez tv'yi kapattım. Ardımı dönüp odama giderken yine o beni büyüleyen sesini duydum. "Rana". Arkamı döndün yüzüne baktım. "Lütfen rahatsız olma".

Benceme burada son veriyorum. Devamını vakit buldukça yazacağım.