Babaya Olan Güvensizliğim Hayatımı ve İlişkilerimi Nasıl Etkiledi?

Merhaba KS!

Bu bencemde, babasız büyüyen kızların gelecekte erkeklerle olan ilişkilerinde düşüncelerini anlatacağım, umarım birilerine yardımım dokunur.

Ben biliyorum, bunu özellikle "gizli" olmadan yazacağım içim eleştiri falan alacağım, ama neyse, canınız sağolsun.

19 yaşındayım, 3 kardeşiz, 3 kız. Ben ortancayım, üniversitede okuyan bir ablam, lise sınavına hazırlanan ve her gün evde "Sınav var" diye ağlayan ergen bir kardeşim var. Ağır ergen hem de:) Neyse, tatliş annem, canım annem ise güzellik salonu adı altında bir kuaför işletiyor.

Asıl olaya geçiyorum.

Ben 15 yaşındayken, babamı annemin yatağında başka bir kadınla yakaladım. Nasıl bir his olduğunu anlıyorum deyip beni deli etmeyiniz, yaşamayan bilemez.

Neyse, tabi görünce kaldım ben salak gibi, babamla hiçbir zaman bir baba kız ilişkimiz olmamıştı, o pilottu, sürekli uçuşları vardı ve ben hep annemin küçük prenses kızı oldum, babama kocaman sarıldığımı hatırlamam hiç. Haftada birkaç gün görürdüm, geceleri geç gelirdi, sabahları erken giderdi. Belki küçükken sevmiştir; "Kızım" diyerek ama dediğim gibi, küçüktüm, hatırlamıyorum hiç.

Devam edeyim, görünce salak gibi kaldım demiştim, ince detayları atlıyorum, ağlamaya başladım falan, gittim evden. Bu arada evde annem ve kardeşlerim yoktu, normalde ben de olmayacaktım ama okuldan sonra eve gitmiştim direk, gitmez olaydım.

Dışarı çıktım, ağladım bir süre. Telefonumu kapattım, yürüdüm yalnızca ve daha çok ağladım. O an aklıma geldikçe daha çok ağladım ve daha çok, ve daha çok. Akşam oldu, hava kararmaya başlamıştı, ben karanlıktan korkardım o zamanlar, eve gittim. Gidecek başka bir yerim yoktu çünkü.

Annem evdeydi, ablam evdeydi, kardeşim evdeydi ve o adam, babam demek istemiyorum artık, o adam evde yoktu. Olmamalıydı zaten. Gözyaşlarımı silmiştim ama annem anında anladı ağladığımı. "Ne oldu sana?" dedi, sarıldı, daha çok ağladım.

Söyleyemedim, "O şerefsiz adam seni aldatıyor!" diyemedim, çünkü annem babama cidden aşıktı.

"Okulda kavga ettik anne," dedim, geçiştirdim. Annem de fazla üstünde durmadı, "Seni böyle ağlatanı bulursam doğduğuna pişman ederim" dedi.

Söyleyemedim.

İlk ablama söyledim o gece, annem ve kardeşim yattıktan sonra. İnanmadı. "Saçmalama be! Sen yanlış anlamışsındır" dedi. Neyi yanlış anlayacaksam? O gece birlikte ağladık, hiç susmadan. Sabah oldu, "Söyleyeceğiz" dedi ablam. "Söyleyeceğiz çünkü öyle bir adamla annemin birlikte olmasına izin veremeyiz!"

Anneme söyledik, sonra birlikte ağladık. Kardeşimi parka yolladık ve daha çok ağladık.

Fazla uzatmıyorum, boşandılar. 'O' adamın, anneme vermek istediği bir miktar para vardı, "Biz rahat şartlarda okuyalım diye." (!) Annem reddetti.

Öyle bir adamın ne parasını, ne de başka bir şeyini alırım!

diyerek...

İkili ilişkilerdeki duruma geliyorum. "Çıkma teklifi" denen o saçma şey bizde de vardı elbette, ama o zamana kadar hiçbir erkeğin "çıkma" teklifini kabul etmemiştim. Ablam derdi ki bana, "Evet, daha küçüksün ama ilk çıkacağın erkek sevdiğin erkek olsun, ilk onunla el ele tutuş. Düşünsene, sarıldığın ilk erkeğe gerçekten aşık olacaksın! Bu müthiş bir şey!"

Hayat felsefem bu sözler oldu. Ve Allah'a binlerce kez şükür, ilk el ele tutuştuğum erkeği de seviyordum. Ama işte bazı durumlarda "sevmek" yetmiyor, "çok sevmek, aşkından ölmek" gerek. Ben aşkımdan ölecek kadar çok sevmemişim. 3 ay kadar sevgili kaldıktan sonra ayrıldık, bazı meseleler vardı halletmemiz gereken, biz geçiştirip daha sonra halletmeyi tercih ettik, ama küçük birer fidanken kesmediğimiz o dikenler, sarmaşık halinde karşımıza çıktı. Çok canımız yandı, kesemedik o dikenleri. Dikenlerin olduğu yerden gitmeyi tercih ettik, bitirdik.

Üniversiteye hazırlanma senem de bu yüzden heba oldu. 1 sene boyunca hiçbir erkeğe "aşk" anlamında bir şey hissetmedim. Hissedemedim.

Olmadı çünkü hepsinin sonunun 'baba' diye adlandırdığımız o adam gibi olacağını sandım.

Ve daha sonra, komik belki ama buradan birisi girdi hayatıma. Öyle aşklı sözler çıkmaz benden, zaten romantik birisi de değilimdir ama ilk kez birisine güvendiğimi hissettim ben.

Hem de konuşmadan güvendim, bu kişi eğer okursa bu benceyi, ona laf çarptığımı falan zannedecek ama lütfen öyle zannetme, senin ne kadar iyi bir insan olduğunu iyi biliyorum ben.

İlk defa bir erkeğin bu kadar net olduğunu gördüm. Bana açık açık, "Üzme kendini, ben aşka falan inanmam," dedi. Bir süre birbirimizi tanımaya çalıştık, ama tanıyamadık, olsun. Eğer bir şeyler olsaydı muhtemelen işin sonunda ikimiz de çok üzülecektik ama iyi de oldu aslında, az üzüldüm. En azından ben.

Ve üniversiteye hazırlanma senemi yine bir erkek için heba etmemem gerektiğine karar verdim, belki de heba olmazdı ama ben risk almaktan hoşlanan bir insan değilim.

Çok uzatmışım ya. Neyse, beyler size diyeceğimize gelelim.

• Mümkünse, benim yaşadığım gibi, eğer içinizde bir kıpırtı yoksa, bunu kıza belirtin. İşin sonunda ağlamaktan öleceğiniz günleri yaşamaktansa, işin başında iki damla gözyaşı dökün, ne kadar az gözyaşı o kadar mutluluk.


• Eğer baba sevgisini yaşamamış bir kızsa, erkeklere karşı hep bir güvensizlik olur ama siz onun güvenini kazanmaya çalışın mümkün olduğunca.


• "Asla" yalan söylemeyin. Bu en önemli madde olsun hatta, kızların güvenleri çabuk kırılır. Sizin dürüst bir erkek olmanız, ilişkideki en önemli etken olacaktır.


• Güldürün kadınları. Bu her kadınla olacak ilişkinizin en önemli maddesi sayılabilir, kadınlar kendilerini güldüren erkekleri severiler.

Aklıma gelenlerle idare edin, biraz konudan konuya atladım gibi oldu ama neyse, affola.

Ha birde, ben normalde her sorumda ve bencemde gizli görüşü kapatırım ama açık bırakıyorum şimdi, olur da küfür falan etme ihtiyacı duyarsanız diye.

Mutlu kalın!