Seviyorsan, git konuş bence! (Bir Ergen Hikâyesi)

Çünkü konuşmazsan, tıpkı benim gibi olursun!

İşte bu benim hikâyem... Egoizm dolu, cesaretsiz bir hikâye...

Lise'de her erkek böyle olur genellikle. Ama bu kadar da değil... Lise'nin ikinci sınıfındaydım ve lise'nin birinci sınıfında giden bir kızdan hoşlanmaya başladım. Kendime bile inandıramamıştım. Nasıl davranacağımı bilmiyordum.. Sadece ona bakıp duruyordum. Kız durumu anlamış ama ve bana bakmaya başladı. Sonra da yanımda arkadaşıyla geçip duruyordu. Geçerken göz göze geliyordum, ama tek bir söz bile etmiyorduk. Suç ben'de tabii. Kız hoşlanıyor muydu, hoşlanmıyor muydu orası muamma!

Zaman geçiyordu ama her gün bakışlarımız oluyordu. ~ Düşünün, kız adımı bilmiyordu, ben de onunkini. ~ Arkadaşlarımı sormaya da korkuyordum. Hisslerini çok iyi saklayabilen bir adamım ya, o yüzden. Onu başka kızlarla ilgilenerekle unutmaya çalıştım, ama olmadı. Döndüm, dolaştım ama onu sevmeye devam ettim. "Abi; adını huyunu bilmediğin bir kızı nasıl bu kadar seversin" diye soracaksınız.Öyleyse, Mecnun Leyla'ya neden aşık olmuş ki? Önce arkadaş olabilirlerdi, değil mi?

Bunu soran arkadaşlarıma tek bir söz diyeceğim: "Sevdalılar beni anlar".

Haziran'da lise bitti (benim için) ve sınıf arkadaşlarım bir parti yaptılar. Lise son'dan herkes davetliydi, ben dahil. Ama kız da geldi. ''Şimdi konuşacağım, şimdi konuşacağım'' derken, gece bitti ama hiç konuşmadım. Sonra eve gidip kafamı duvara vuruyordum!

Dün ise, alışverişten dönerken onu yolda gördüm. Poşetler yerde düştü! Ama o da gördü, ama ne yapsın ki? Gördü beş saniye, sonra çekip gitti. Ne yapsın kız? Gördü benim yine de hiç bir şeyi söylemeyeceğimi ve gitti...

Onu hiç bir zaman görmeyeceğim.. Adını bile öğrenmeyeceğim...

Bü yüzden diyorum.. 'Seviyorsan, gidip konuşacaksın! İçinde tutmayacaksın, çünkü sonra kendini Boğaz Köprüsü'nden atarsın!'