Yine de Bilmek Başka, İliklerinde Duymak Başkaydı

İnsan bu; doğar, yürür, konuşur, yer içer. Hepsi kolaydır nerde doğarsa orayı sever orayı bilir hayatı odur. Hayatının kalıbıdır doğduğu yer orda doğduysan o kalıba gireceksin, öyle sevecek öyle yaşayacaksın. Özgürsün derler ama sana bir görev bilerler sakın bozma bileyini yoksa ayıptır derler.

Kadın erkek farketmez bizim oralarda farklıysan kötüsün, acımasız bakışlar üzerinde özgürlük çocuklara verilmiş sahte bir isimden ibaret.Bende bir kalıba girdim, bilendim aşık oldum birine ama sanki ihtiyaçtan sevmemişim belkide tatlı bir anı bir rüya parçası ya da heves. Yıllar geçer ben büyürüm, büyürüm de sığmam küpüme hep birşeyler eksik hayatımda bildiğim tüm değerler cebimde ama sanki benim değiller. Ailem yazmış ben okumuşum, ben çizmişim çevrem silmiş. Sanki hiçbirşey benim değil zihnime prangalar vurulmuş çoktan.At deme zor, kır deme çok zor. O kadar özenle yetişmiş bir meyve gibiyim, çürürsem kokarsam atarlar, taze kalırsam keserler yani ben ben değilim başklarının.Örneğin resim çizdirmediler, şarkı söyletmediler okuduğum kitapları onlar seçtiler. Zaten meslek seçme hakkım mı, hakketire!

Ataerkil ailenin en dibinde yani hayallerin en uzağındaydım.Korkuyordum halim duman dokunacağım tene bile karışacaklar, ben sevecem onlar itecek, olmaz diyecek, ne haddine senin. O bize uygun olmaz, biz seni de mutlu ederiz, sen karışma .Ve ben erkeğim bayanların zaten hiç hakkı yok.

Ve ben sevdim, uzunca bir boşluğun ardından tekrar yandım. Hemde tüm bedenimle, ciğerimle yandım. Bir ressam kıza kalbimi kaptırdım. Ben inkar etmem kendimi neysem oyum. Herşeyimi anlattım ona, o da bana. Ne derler ona sosyalist mi başka birşey mi bilmem. Yani o da hayata bilenmiş, ben gibi. Aşığm ama deliler gibi, gördükçe, sohbet ettikçe kanımda dolaşan tüm hücreler heyecanlı ve mutlu. Ama beynim ailemde, nasıl kabul edecekler bu kızı.

Onlara göre kız açık, işi değişik, kültürü farklı. Çevremiz ne der ne düşünür, benimki hiç umurlarında olmaz. 25 yaşındayım karşıma mı alacam ailemi diyecem ben bu kızı çok sevdim ne derseniz deyin kültür mü, kalıplar mı eller ne der mi. Yoksa bu benim tercihim mi. İlk defa susuyorum sessizce karşında sevgili oysa ne güzel sohbet ederdik sabahlara dek sen anlatır ben susardım, sen susunca daha bir susardım sana. Görmeyince gözlerim, seni arar, resimlerin kazınır anılarıma. Farklıydık belki kalplarımız çok dardı ama sığmıştık birbirimize. Hissediyordum senin sıkıntılarını sende benim.

Ah şu kalıplar yıkamadık sevdiceğim, sevemedik belki daha fazla, belkide geç kaldık daha fazla sevmeye. Benden size abi tavsiyesi geç kalmayın, koklayamadan gülümü, içimde hissedemeden, yüreğime ekemeden geç kaldım, kaybettim onu. Yıllar süren kaçamak bakışların ardından toprağa ektim çiçeğimi.Cesur olsaydım geç kalmasydım, korkmasaydım kalıplardan, evlenseydim kurtarsaydım ikimizi, kırsaydım testimi. Ama olmadı hergece hayal edip ötüm seni öpeceğim sevgili.

Yine de bilmek başka, iliklerinde duymak başkaydı.

• (Bir arkadaşın duygularına tercüman olmak istenmiştir)