Ayrılık Neden Göğsümüzde Gerçek Bir Sızıya Dönüşüyor; Gelin Anlatayım!

Terk Edilmek, Engellenmek, Bir Anda Yok Sayılmak… Bu Neden Bu Kadar Can Yakıyor?

Bir insanın sizi bir anda hayatından silmesi…

Mesajlarınıza bakıp cevap vermemesi…

Engellemesi…

Dün “canım” diyen kişinin bugün yokmuşsunuz gibi davranması…

O an göğsünüzün ortasında bir baskı oluyor ya…

Sanki biri içeriden sıkıyor. Nefes daralıyor. Uyumak zorlaşıyor. İçinizden bağırarak ağlamak geliyor.

Ve insan şunu soruyor:

“Bu kadar acıması normal mi?”

Normal. Hem de fazlasıyla normal. Çünkü bu sadece kalp meselesi değil. Beyin bunu gerçekten yara gibi algılıyor.

Bunu biraz açalım:

1. Beyin bunu gerçekten “acı” olarak görüyor

Kalp kırıklığı deyip geçiyoruz ama beynin bazı bölgeleri fiziksel acıyla aynı şekilde çalışıyor.

Yani elini kapıya sıkıştırdığında hangi yerler aktif oluyorsa, terk edildiğinde de aynı yerler devreye giriyor.

O yüzden “göğsüm yanıyor”, “midem düğüm oldu”, “içim acıyor” derken abartmıyorsun.

Beden gerçekten alarm veriyor.

Bu yüzden güçlü olamamak zayıflık değil. Sistem öyle çalışıyor.

2. Beyin bir anda yoksunluk yaşıyor

Sevdiğin insanla konuşurken beynin dopamin salgılıyor.

Mesaj sesi bile heyecan yaratıyor.

Yakınlık kurunca oksitosin artıyor, güven hissi oluşuyor.

Sonra bir gün… hepsi kesiliyor.

Beyin bunu bağımlılıktan kesilmek gibi yaşıyor.

O yüzden sürekli onu düşünüyorsun.

Telefonu kontrol ediyorsun.

Uyuyamıyorsun.

İçinde garip bir boşluk oluşuyor.

Bu “takıntı” değil.

Bu kimyasal bir düşüş.

3. Terk edilmek beyin için tehlike sinyali

İnsan beyni yalnız kalmayı tarih boyunca tehlike olarak kodladı.

Eskiden yalnız kalmak gerçekten hayatta kalamamak demekti.

Bu yüzden biri seni yok saydığında sistem bunu “tehlike” gibi algılıyor.

Kortizol yükseliyor.

Çarpıntı oluyor.

Mide bulanıyor.

Titreme geliyor.

Ağlamak bu yüzden rahatlatıyor.

Çünkü o stres yükünü boşaltıyor.

4. Bu dönemde ne yapmak işe yarar?

“Unut gitsin” demek işe yaramıyor, bunu biliyoruz.

Ama şunlar gerçekten işe yarıyor:

Ağlamak geliyorsa ağla. Bastırma.

Hareket et. Yürüyüş bile kortizolü düşürüyor.

Yavaş nefes al ver, gerçekten sinir sistemini sakinleştiriyor.

Birine anlat. İçine atmak acıyı büyütüyor.

Uyku ve yemek düzenini korumaya çalış. İstemesen bile.

Bunlar küçük görünüyor ama beyin kimyasını dengeliyor.

Son olarak şunu söyleyeyim:

Şu an acı çok büyük gelebilir.

“Bu hiç geçmeyecek” gibi hissedebilirsin.

Ama beyin yeni bir denge kuruyor.

Şu an yangın var gibi ama sonsuza kadar sürmez.

Bir gün uyanacaksın ve göğsündeki baskının azaldığını fark edeceksin.

Ve belki o zaman dönüp diyeceksin ki:

“Ben bunu atlatmışım.”