Aşk mı Alışkanlık mı?

Bazen gözlerimi açtığımda kafamda susturmaya çalıştığım o soru yankılanıyor:

Bu hissettiğim aşk mı, yoksa alışkanlık mı?

Onun o mavi gözlerine bakarken içimin ısınması birlikte geçirdiğimiz yılların sıcaklığından mı, yoksa ilk günkü heyecanın devamı mı?

Bir alışkanlıksa bile bunun önemi var mı?

Gerçek ve Yanılgı

İlişki uzun bir yol. Bazen yüksek tepelerde, bazen derin vadilerde geziniriz. İlk adımlar, ellerin terlediği, bakışların utangaç olduğu anlarla örülü...

Seni düşünmekten uyuyamadım diyen mesajlar, utangaçlar bakışmalar, hepsi çiçekler eker ruhumuza. Zamanla o çiçekler büyür, kök salar; birlikte aynı şarkıyı dinlemek bile bir tebessüm kondurur suratımıza.

İşte o anlarda ister istemez soruyorum: Bu mutluluğun kaynağı hâlâ o ilk çiçek mi, yoksa kök salmış alışkanlığın huzuru mu?

Gece yarısı uyanıp pencereye bakarken, sessizlikte tekrar ediyorum kendime...

Aşk, bazen fırtına gibi gelir; insanı savurur, kendinden geçirir. Alışkanlık ise ince bir perdenin arkasından usul usul sarar, sıcak bir battaniye gibi.

Hangisi gerçek, hangisi yanıltıcı?

Belki de her ikisi de; çünkü hangi duygu kök salmazsa, bir gün solar...

Gerçek Aşkın Formülü Alışkanlıkların Toplamı

Geçen gün el ele yürürken, ayağımızın toza bulandığı bir patikada durduk.

Hiç konuşmadan…

O an ikimiz de hissettik ki konuşmaya gerek yok. Gözlerimizde hâlâ o ilk buluşmanın heyecanı gizli. Her adımımız aynı ritmi izliyor; sanki yılların birlikte yazdığı bir şiiri okuyor gibi. O şiirdeki dizeler tutku ve güvenin uyumlu dansını andırıyor bana.

Sanırım gerçek cevap, bu iki duygunun bir arada var olabilmesi.

Arada alışkanlık perdesiyle gizlense de, sabırlı biri köşeyi döndüğünde o parlak aşk ışığını tekrar görebilir. Yeter ki rutinleri değiştirirken kalbimizdeki kıvılcımı unutmayalım.

Bugün, sen de kendine sor: Birlikte geçirdiğimiz vakit bana hangi duyguyu fısıldıyor?

Cevabın ne olursa olsun, o fısıltıda saklı bilgiye kulak ver.

Eğer bir tutku yakalırsan, koru onu. Eğer bir konfor bulduysan, renk kat; küçük sürprizlerle perdenin altından bir nebze ışık sızdır.

Çünkü en güzel hikâyeler, tutkuyla örülmüş alışkanlıkların toplamı gibi.

Ve biz, o hikâyeyi her gün yeniden yazanlarız...