Vivi'nin Kaleminden: Aşk Acısını Anlatan En Derin Duyguları Sizlerle Paylaşıyorum!

Onu her şeye rağmen çok seviyordum! Bu tarif edilemez bir duyguydu. Onu asla ve asla unutmayacağıma söz vermiştim. Ayrılığın bizimde başımıza geleceğini hiç düşünmek istememiştim. Çok tuhaftı sürekli ağlıyordum. Aylarca antidepresan ilaçlarıyla uyutulduğumu anladım. Elimden şişeyi bırakmadım. Ölü gibi yaşamaya devam ediyordum.

Şimdi yaşadığım aşkın beş yüz halini sizlere anlatmak istiyorum.

Biraz geriye gidelim..

1 yıl önce..

Sana her geçen gün daha çok bağlanıyorum!

Her şey çok harikaydı. Onu deli gibi seviyordum. Onunda beni sevdiğini biliyordum. Okulda sürekli göz göz geliyorduk. Derslerde hep birbirimize bakıyorduk. Her şey çok güzel gidiyordu. Ona her gün daha çok aşık oluyordum. Ailesi ayrı olan insanlar bilir ki. Bu içimizde fırtınalar koparan bir sevgi açlığı vardır. Bu açlık hiçbir zaman bitmez.

Aşkı yaşamayan asla tarif edemez!

Bize sempati duyanlar oldukça fazlaydı. Okulun en popüler insanları olmuştuk. Herkes bizi konuşuyordu.

Sanki bu aşk bitmeyecek gibiydi. Ancak giydiğim kıyafetler, söylediğim sözler veya okuldaki insanlara karşı tutumum. Sanki bir yerlerde bir hata arıyor gibiydi. Eksik olan şeyler var gibiydi.

-Birbirimize kızmaya bahane arıyor gibiydik. Ama yinede sarılınca geçiyordu. Yinede mutluyduk.

Sarsılıyoruz ama yine ayaktayız!

Bahaneler arttıkça ilişkimiz sarsılmaya başlamıştı.. Çok kötü hissediyorum. Kötü şerler olacak gibiydi. 7. Ayımızı tamamlamıştık. İlişkimizde inişli çıkışlı durumlar çok fazla olmaya başlamıştı. Onu deliler gibi seviyordum.

Lütfen beni bırakma!

Sarılınca geçecek mi?

Çok kötüydüm! Sürekli tartışmaya başlamıştık. Nedenini bile bilmiyordum. Sürekli hatalar yaptığımdan bahsediyordu. Küçücük şeylere kızıp onu büyütüyordu. Ağlamaya başlıyordum.

-Sarılınca geçecek miydi bu? Ama ben ona her sarılışımda ne olur beni bırakma seni çok seviyorum diyordum..

Ayrılık vakti gelmişti!

Ağlıyordum.. Gözlerim mosmor olmuştu ve ben uyuşturucu bağımlıları gibi elimde sigarayla yolun kaldırımında saatlerce oturuyordum.

Eve gittiğimde banyonun küvetinde saatlerce oturup boş boş odayı seyrediyordum. Aldığım antidepresanlar, sigara ve alkolden kendimde değildim. Okula gidemiyordum. Bitik durumdaydım.

-Günümüz..

Şuan halen daha onu özlüyorum ama eskisi gibi değildi. Alışmaya çalışma süreci çok zor ilerlemişti ve ben bu anları sizlerle paylaşırken bile göz yaşlarıma hakim olamıyordum. Ruhumda çift kişilik varmış gibi hissediyordum. Bir yanım bir yere çekiyordu. Diğer yanımsa tam tersi yönünde..

Bu aşk geçecek mi? Diye kendime sorarken 47 gün içinde kendimi toparladığımı anlamıştım. Bu aşk yinede geçmiyordu ama ben artık kabullenmiştim. ''Yenilgiyi kabullenmek gerekir bazen''

Bu yazdıklarım sizlere garip gelmesin.. Bu yazdıklarım biz insanların yaşadıkları duyguları anlatıyor. Bende bu duyguları baştan sona her şeyi ile yaşayanım. Aşk çok güzel bir duygu! Evet kesinlikle tarif edilemez bir duyguydu. Ancak kontrol edemezseniz çok acılar çekiyorsunuz. Kendinizi kaybediyorsunuz ve en sonunda benim gibi alkolik oluyorsunuz. Çok sıra dışı duygulardı evet hatalarımı kabul ediyorum.

Şimdi sizlere bir sorum olacak.. Bu acı geçecek mi?

Başından beri sürekli bana destek veren Zeynep hanıma sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.