Bile Bile Lades! Her Başlangıç Bir Son mudur?

Sonunu bildiğin hikayeyi okur musun?

Hiç birimiz sonunu bildiğimiz hikayeyi okumayız, filmi izlemeyiz. Ya aşkı? Aşk söz konusu olunca hep bir umut ediyoruz değil mi?

Hayata, aşka şans verip 'mutsuzluğa' kendi ellerimizle imza atıyorsak?

Ruhumuzu en uç noktalara çıkaran bu duyguya izin verirken aslında bir yandan da ruhumuzun ölüm fermanına imza atıyoruz sanki.

Teslimiyetin, fedakarlığın kılavuzunu bağımlılık olarak hayata addettik belki de...

Niye, neden? hayatımıza birini alınca fedakarlığı ulvi bir görevmişçesine zirveye taşıma çabasına girip kendi benliğimizi gereksizce yoruyoruz?

Bizi mutlu etmesi gerekirken neden mutsuzluğa mahkum ediyor bu lanet olası AŞK?

İnanmaktan mı yorulduk? Güvenimizi mi her defasında yere çalmadılar? Neden aşk bizi mutsuzluğa esir ediyor? Yeterince dürüst, net ve doğal olsaydık mutlu mu olurduk? O'da muamma...

Depresyona girmek için aşkı bahaneler silsilesine mi kaydettik?

Cam kesiği değil bu, aşk kesiği! Sızlatır ama öldürmez. Geçeceğini bile bile dibine kadar acıya kendimizi mahkum edişimiz 'mazoşist' kişiliğimizden olsa gerek. Her başlangıç bir sondu. "Bile bile lades" dedik!