Sevginin Gücü Adına!

Her kız çocuğunun küçüklükten bu yana kafasında hep bir aile kurmak, anne olmak, eş olmak vardır. Bu belki de bu bize annemizden gelen genetik bir mirasta olabilir. Ve hep beyazlar içinde gelin olmak. Bu hayali şu yaşımıza kadar hangimiz kurmadık ki? Hangimiz çok yakın akraba düğünlerinde gelinlik giymedik ki?

Ben sizlere bugün evlilikten söz etmek istiyorum. Bir kişi ile birlikte hayatı paylaşmaya karar veriyorsunuz ve bu aşkınızı tüm toplum önünde resmileştiriyorsunuz.

Gerçek aşkı ve doğru insanı bulduğunuz zaman evlilik gerçekten dünyanın en güzel olaylarından bir tanesi. Kesinlikle yaşanmalı ve yaşatılmalı. Birbirlerini seven iki insanın varsa ve yaşamlarını hep bir arada geçirme kararı aldılar ise illa bunun sonu evlilik mi olmalı diyenleriniz vardır mutlaka ki. Evliliğin hem aşkı, o güzel büyünün bozulduğunu savunan kesimde var. Tabi ki herkesin duygu ve düşüncelerine saygımız sonsuz. Ama bana göre evlilik bir insanın başına gelebilecek en güzel olaylardan bir tanesi diye düşünüyorum. Ama tabi ki sözüm kesinlikle zorla yaptırılan veya evlendirilmeye mecbur bırakılanlar değil. Sözüm, birbirlerini seven ve tüm yaşamları boyunca birlikte olmaktan keyif duyacak, aynı zaman da duygularını da mantık süzgecinden geçirebilecek beceriye sahip insanlar için geçerli.

Evlilik öyle bir şey ki aslında, sevdiğiniz kişi ile aynı evi, aynı eşyaları, aynı yatağı, kısacası aynı hayatı paylaşıyor olmak gerçekten çok büyük bir keyif.

Tüm bu yazdıklarıma yarısı sıkılmış diş macunları ya da ne bilim buz gibi gecelerde dahi açılan pencere camları dahil. Eğer bir kişiyi gerçekten çok seviyor iseniz onsuz geçen her dakikayı özler iseniz o zaman olumsuz olan diğer etkenlerde göze batmıyor zaten. Yeter ki iki kişi arasına saygı ve sevgi olsun ve bunun kutsallığına inanmaları yeterli. Ve bunu gerçek anlamda sağlamayı başardığınız zaman emin olun ki hayat gerçekten toz pembe olacaktır her iki taraf içinde. Nikah memuru nikahı kıyarken hastalıkta ve sağlıkta ölüm sizi ayırana kadar sözü de bence boşuna söylenen bir söz değildir kesinlikle. Ben ve kardeşlerim de ölüm onları ayırana kadar birbirine aşık bir ailede büyüdüm. Aşkı, sevgiyi ve özlemenin ne demek olduğunu da onlardan öğrendim. Mutlu olan evliliklerini de yine mutlu ve doyumlu çocuklar yetiştirdiklerine tanık oldum. Aşkın saygıyı, sevgiyi ve sadakati koruduğu sürece asla kaybolmadığını, ailelerde ise sevginin bir cam kavanoz misali ufalanıp darmadağın olduğunu ve yapıştırıldığı veya onarılmaya çalışıldığı halde eski haline dönemeyeceğini öğrendim.

Kişiler evlendikleri zaman, o güzelliği ve ışıltıyı bir ömür boyu saklamak ve evliliğin kutsallığını bozmamaları gerekiyor.

Bana göre evlilik gerçekten çok kutsal bir müessese. Ve bizlere aslında sadece ama sadece bu kutsal müesseseyi korumak kalıyor. Saygı ve sevginizi katarak ve bunu gerçekten içinizden geldiği için yaptığınız zaman o birliktelik işte o zaman tadından yenmez. Ortak yaşantınızda araya asla ama asla maddiyatı sokmamak gerekiyor. Ve "BEN" değil de "BİZ" demeyi öğrenmek gerekiyor. Bu iki tehlikeli konuyu benimseye bilir ve evliliğiniz boyunca hiç dikte etmezseniz mutluluğunuz daim olur. İsterseniz etrafınızdaki evliliklere şöyle bir göz gezdirin. Evliliklerin geneli maddi sorunlar yüzünden bozulmuyor mu sizce de.

İçinizde evli olan arkadaşlarım bu durumu çok iyi bilirler. Evliliğinizin üzerinden çok uzun yıllar bile geçse eşinizi her an özlersiniz.

Birkaç günlük kısa bir ayrılık bile içinizin hüzün kaplamasına sebep olur. Kavuştuğunuzda eşininiz boynuna sımsıkı sarılıp sevgi sözcüklerinizi kulağına fısıldarsınız. Eşinize ne kadar kızsanız da, söylenseniz de, yorganı ne kadar çekiştirse de, yatakta ne kadar yayıla yayıla yatsa da, her defasında yatarken ayağınıza değen o sıcacık ayaklarını özlersiniz sevdiğinizin.

Evliliğiniz süresince mutlu olmak ya da olmamak inanın ki sadece sizin elinizde. Dört duvarın içinde iken evinizi neşeli kahkahalarla çınlatın ve o sevgi dolu evde mutlu mesut çocuklar yetiştirin sevdiğiniz kişi ile birlikte.

Dostça ve sağlıcakla kalın...