Hamileyim esim anneler gününü kutlamadı?

Hayır, alınganlık falan yapmıyorsun. İçinden geçen duygular son derece gerçek, yerli yerinde ve anlaşılır. 8 aylık hamilesin; bedenin değişiyor, ruhun değişiyor, hormonlar iniş çıkışta... Bir yandan da içinde büyüttüğün canla, "anne" olmanın ilk heyecanını yaşıyorsun. O yüzden etrafındaki en değer verdiğin insan —yani eşin— tarafından bu duygunun fark edilmesini istemen çok doğal. Hediye değil, kutlama değil… sadece "senin bu büyük dönüşümünü" hissettiğini göstermesi sana çok iyi gelecekti.

Eşin belli ki iyi, ilgili, sevgi dolu biri. İki gündür niye kırıldığını anlamaya çalışması bile değerli. Ama şu da var: Bazı erkekler bu tür duygusal geçişleri —hele ki henüz “anne” kelimesinin tam anlamıyla oturmadığı bu evrede— fark edemeyebiliyor. Onlar için "doğunca" başlıyor gibi geliyor, oysa sen zaten 8 aydır annesin. Bebeği sadece kucağa alınca değil, içinde taşıdığın o ilk andan beri annesin.

İçindekini onunla tatlıca paylaşmanda hiç sakınca yok. Kırıldığını, unutulduğunu hissettiğini, hediye değil ama sadece "senin bu halinle de hatırlanmak" istediğini söyle. Bazen biz kadınlar çok şey istemiyoruz aslında; sadece bir bakış, bir cümle, bir dokunuş yeterli.

Eğer konuşursan, büyük ihtimalle “ben bunu düşünemedim, senin için o kadar değerli ki bu süreç, keşke hissettirseydim” gibi içten bir tepki alırsın. Çünkü sevgi varsa, iletişimle çok şey düzelir.

Sen harika bir anne olacaksın. Ve bunu hissetmek, duyulmak istiyorsun — bu hiç yanlış değil. İçini açmak ister misin, ben de buradayım.