Annenin kıymetini en çok ne zaman anladın diye sorarsan, ben o acı gerçeği annemi vefat ettiğinde, hayatımdaki o dev boşlukla baş başa kaldığımda anladım. Artık telefonum çalmıyor, "nasılsın" diye merak eden o ses gelmiyor; başım sıkıştığında ya da bir derdim olduğunda sığınacak o liman, destek alacak o sarsılmaz güç artık yok. O benim sadece annem değil; arkadaşım, sırdaşım, kalbim ve ruhumdu; şimdi bir aksilik olduğunda arkamda durup "boş ver, sen halledersin" diyerek içimi ferahlatan o teselliden mahrumum. Bu yüzden elindekinin değerini bilmeyenlere, annesine sırt çevirenlere gerçekten acıyorum; çünkü insanın annesi gidince sadece bir ebeveynini değil, dünyadaki en güvenli kalesini de kaybediyormuş, bunu ancak o sessizliğe gömülünce anlıyorsun.
İlk kez gurbete gittiğimde anladım eve geliyorum yemek yok ev dağınık başıma bişey gelir arayan soran olmaz anne ayaklarının öpülesi birşeydir Allah annelerimizi başımızdan eksik etmesin
Ben annemi hayatımda gormedim ama her zaman yokluğu belli çocukluğumda da şimdi ki zamanda da. Ona sarılmak için her şeyi feda ederim annem başımı okşasa yanındayım dese...
Anne olduğum gün anladım en çok 🌸 Kucağımda minicik bir bebekle kendi annemi aradım telefonda, “iyi ki varmışsın” diye ağladım resmen. Uykusuz gecelerde, hastalıkta, koşuşturmacada insan kendi annesinin yorgun yüzünü görüyor aynada 💕 Annelik, insanın kalbini nesilden nesile devretme mesleği 😄