Sizce insanın duygusal açlığı ve sevgiyi hissetmesi çocuklukta mı kalıyor?

Sorunuza şöyle yaklaşabiliriz bir çocuk annesinin karnından çıktıktan sonra ilk olarak Ebeveynler ile birlikte oluyor Daha sonra akrabaları büyüdükçe arkadaşları okul çevresi derken hayata atılıyor Şimdi işim bu yönü bir tarafa. Tabii bu süreçte çocuk ne görürse sevgi saygı kötülük iyilik hangi kavramlarla yetişirse o boyutta hayatına devam ediyor ama tabii ki sevgiye ve duygusallığa önem Yapı ister istemez sevgiyi ve duygusallığı ilerleyen süreçte de ister ama bazen hayatımızda öyle travmalar yaşıyoruz ki yani insanlardan gördüğümüz zararlar ve kötüyle o kadar çok oluyor ki böyle güzel duyguların da ruhumuzda örselenmesiyle beraber törpülenmeyi de Dolayısıyla Sevgi ve ilgi ve duygusal açlık devam ediyor ama bir noktadan sonra insan farklı bir yapıya bürünüyor bu duygular ikinci plana kalıyor.