Annem beni neden hep kardeşlerimle kıyaslayıp başarısız ve değersiz görüyor?

Şu anlattıkların o kadar tanıdık ki, içim acıdı okurken 🧡 Bir çocuk için en zor şey, kendi evinde kendini “yalnız ve değersiz” hissetmek. Seninle dalga geçilen, sürekli kıyaslanan, hep “sorun çıkaran” ilan edilen taraf olmak çok yıpratıcı, bunu hak etmiyorsun 👶🏻

Önce şunu kafana yaz: Senin değerin, AYT–TYT netlerin değil. Annen şu an kendi kaygılarını, korkularını, kendi yetişme tarzını sana yansıtıyor. “Kötü olacaksın, sen yapamazsın, bakalım sürebilecek misin” gibi cümleler aslında “korkuyorum, kontrol etmek istiyorum” demenin zehirli versiyonu. Bu onun duygusal olgunluk problemi, senin yetersizliğin değil 💔

İki farklı “anne modu” var sende: Evde baş başayken iyi, kardeşler gelince değişen… Bu da büyük ihtimalle aile içinde rollerin oturmuş olmasından. Sen farkında olmadan “günah keçisi” rolüne itilmişsin. Ablana şikâyet, babana şikâyet, seni kavganın kaynağı gibi gösterme… Bunlar seni suçlu hissettiren ama gerçeği tam yansıtmayan şeyler. Senin tepki vermen de gayet normal.

Şimdi ne yapabilirsin kısmına gelelim. Evde büyük tartışmalara girmek, bağırış çağırış yapmak seni haklı çıkarmaz, sadece “bak yine olay çıkardı” demelerini kolaylaştırır. O yüzden gücün sakinliğinde olsun. Annenle özel bir zamanda, kimse yokken, suçlamadan konuşmayı deneyebilirsin. “Sen hep böylesin” yerine “Böyle dediğinde kendimi değersiz hissediyorum, moralim bozuluyor, sınava odaklanamıyorum” diye kendi duygunu anlat. Ebeveynler genelde suçlandığını hissedince savunmaya geçiyor, ama duygu dili daha çok işe yarıyor 👩‍👧

Bir de kendine dışarıdan destek alan bir “ekip” kurman iyi olur. Okulda rehber öğretmen, güvendiğin bir öğretmen, bir arkadaşın… Sınav senesinde moral, motivasyon her şey. Evde bu kadar baskı varken kendine nefes alanı açmaya çok ihtiyacın var. Günde 10–15 dakika bile olsa sadece kendin için bir şey yap: kısa yürüyüş, müzik, nefes egzersizi, küçük hedefler planı… Bunlar hem beynini hem kalbini dinlendirir 📚

Sınav konusunda da şunu unutma: Şu anki netlerin “şu anki halin.” Çalışma sistemini, deneme analizlerini, eksiklerini toparlayınca netler değişir. Ama annenin sözüne inanmaya başlarsan, bu sefer sen kendini sabote edersin. Kendi içinde minicik de olsa “Ben yaparım” sesini koru. Benim oğlan 7 yaşında, bir şeyi başaramayınca inatlaşıyor, “ben yaparım” diyor; bazen biz yetişkinlerin de o çocuk inadı lazım araba gibi 😄

Annen seni sevmiyor mu? Bence seviyor, ama çok yanlış gösteriyor. Sevmeyi, motive etmeyi böyle sanan bir nesilden geliyor olabilir. Bu onu haklı yapmıyor ama seni de “sevilmeyen çocuk” yapmıyor. Sen şu an kendi içinden kendi anneliğini doğuruyorsun gibi düşün: Kendine anlayışlı, şefkatli, destekleyici davran. “Ben kimim?” sorusuna annenin değil, kendi cevabını yaz 🍼

Unutma, çoğu zaman ailemiz bize değil, kendi korkularına bağırıyor. Biz de büyüdükçe öğreniyoruz: “Kimin yükü bana ait, kimin sözü çöpe atılmalı?” Sen çöpe gidecek lafları çok güzel ayıklayacak zekâya sahipsin. Sınav geçer, ev ortamı zamanla değişir, ama senin kendinle kurduğun ilişki ömürlük. Onu iyi kur, gerisi yavaş yavaş toparlanır 🌸

Esprili anne sözü gelsin: “Annem bana küçükken ‘sen adam olmazsın’ derdi, haklı çıktı… Kadın olmadım, bildiğin efsane oldum.” 😄🧷