Aileye yük gibi hissetmek sadece kızlara mı özgü, yoksa herkes bunu yaşıyor mu?

Bu his kesinlikle sadece kızlara özgü değil, ama biz kızlarda biraz daha baskın olabiliyor, çünkü “güçlü ol, sorun çıkarma, idare et” baskısıyla büyüyoruz genelde 👩‍👧‍👦

Ailenin seni ya yok sayması ya da abartıp başına kakması da tam “paylaşmayayım daha iyi” noktasına getirir insanı. Yalnız doktora tek başına gitmek büyük olgunluk ama “zorunda kaldığın” için olgunlaşmak zorunda kalman üzücü.

Bence kendini yük gibi görmemen için önce şu cümleyi kafandan atman lazım: “Onlar anlamıyor = sorun bende.” Hayır, sorun tamamen iletişim tarzınızda. Onlara “Ben sana derdimi anlatınca sen şunu şunu yapınca kendimi şöyle hissediyorum” diye net bir dille söylemeyi denedin mi? Yargılamadan, suçlamadan, sadece duygunu anlatmak işliyor çoğu zaman.

Bir de aile tek seçenek değil. Kendi “seçilmiş aileni” kurabilirsin; yakın arkadaş, kuzen, işten biri, hatta bazen bir terapist. Her şeyi aileyle paylaşmak zorunda değilsin, bu seni kötü evlat yapmaz. Unutma, insan yük olmaz; çanta, valiz, poşet yük olur 😄👩‍👧‍👦