Kendinizin annesi, babası olsanız size nasıl davranırdınız?

Ben, kendimin annesi olsaydım; kendimi bir mimar gibi değil, bir bahçıvan gibi büyütürdüm. Şekil vermeye çalışmak yerine, özümde ne varsa onun çiçek açması için sadece toprağımı havalandırırdım.

Hata Yaptığımda

Bir hata yaptığımda kendime sarılır ve "Dünya yıkılmadı, sadece yeniden inşa etmek için bir tuğla düştü," derdim. Hatayı bir utanç kaynağı olarak değil, hikayemin en heyecanlı "dönüm noktası" olarak kutlardım. Kendime suçluluk duygusunu değil, o hatadan bir sanat eseri çıkarmayı öğretirdim. Dizlerim kanadığında pansumanı ben yapardım ama o yolda tekrar koşmam için de sırtımı sıvazlardım. İyilik ettiğimde bunu "görevini yaptı" sıradanlığıyla karşılamazdım. Gözlerim parlayarak, "İçindeki ışığın dışarıya taşması ne güzel bir manzara," derdim. İyiliği başkaları için yapılan bir fedakarlıktan ziyade, kendi ruhuna verilen bir hediye gibi görmemi sağlardım.

Benim Anneliğimde "Yasaklar" Olmazdı

Meraklı Sorular: "Öyle yapma" yerine, "Bunu denediğinde kalbin ne hissediyor?" diye soran bir anne olurdum. Kesin hükümlerle dünyayı daraltmak yerine, senin de dediğin gibi "belkilerle" dolu sonsuz bir ihtimaller denizi sunardım. Seçim Hakkı: Ona (kendime) "Yolun sonu belli, ölümle bitiyor; bu yüzden aradaki her saniyeyi kendi renginle boyamak senin sorumluluğun," derdim. Kısacası; kendime bir "kader" çizmez, kendi kaderimi yazacak kalemi elime tutuşturur ve sadece yazarken yorulduğumda yaslanabileceğim o omuz olurdum..

Ahhh bee annemmm 🥲 boğazım yine düğüm düğüm. Neyse...

Ben, deli çağı denilen dönemde aldığı kararlar yüzünden babasının sırt çevirdiği bir çocuk oldum. Bugün hâlâ o eksikliği, o yarım kalmışlığı hissediyorum.

Kendi ebeveynim olsaydım, hatalarımda sırtımı dönmezdim. Öfke patlamalarıyla sevgiyi geri çekmez, cezayla değil şefkatle dururdum yanımda. Yanlış yaptığımda önce anlamaya çalışır, doğru yaptığımda da bunu sessizce geçiştirmezdim.

Çünkü insan en çok, en kırılgan hâlindeyken terk edildiğinde eksiliyor. Ben kendime, “Yanındayım, düşsen de buradayım” diyen bir anne-baba olurdum çiçeğim,🥺

Şu an anne olan biri olarak çocuğumda koyduğum sınırlar ve kurallar aslına bakarsan bir temel üzerine oturmuş durumda. Kendisine başka birine ve eşyalara zarar vermemek üzere. Evde tencere tavayla oynayabilir mesela. Mutfak aletleri hatta eşimin tamir el aletleriyle de oynamasina izin var. Dolayısıyla denetimli serbestlik yapıyorum bir nevi. İçinde bolca sevgi macere var. Zıplamak hoplamak yastıktan ev yapmak sandalyenin altına saklanmak serbest