Cok yoruldum.. artik dayanamıyorum.. ne yapmalıyım bilmiyorum.. mk yasamasi niye bu kadar zor?

Bu yorgunluk bir günde oluşmaz; uzun süredir tek başına taşıdığın şeylerin birikimi. Sürekli uğraşıp karşılığında memnuniyetsizlik görmek insanın gücünü tüketir. Bir noktadan sonra ne yapsan yanlışmış gibi hissettirir. Bu senin beceriksizliğin değil, yükün fazlalığı. Bir çocuğu tek başına mutlu etmeye çalışmak zaten imkânsız bir hedef. Gezdirsen olmuyor, gezdirmesen olmuyor demen bunu çok net anlatıyor. Burada “olmayan” sensin gibi gelmiş ama aslında olmayan şey destek. İnsan tek başına hem güçlü, hem sabırlı, hem sürekli anlayışlı olamaz. Sinirlenmen de bu yüzden. Bu seni kötü biri yapmaz. Yalnız bırakılmış ve tükenmiş biri yapar. Çocuğu babasına verme düşüncesi bir yenilgi değil. Bazen bu sadece nefes alma ihtiyacıdır. Kendini tamamen yok etmek zorunda değilsin. Dinlenmeye, durmaya, yükü paylaşmaya hakkın var.
Ama şunu sormam gerekiyor: “cehennemin dibine gideceğim” derken gerçekten kaybolmak, yaşamak istememek gibi bir düşünce var mı, yoksa sadece artık kaçmak istemenin bir ifadesi mi? Şu anda kendin için güvende misin?

yazdıkların çok ağır bir yükün altından konuştuğunu gösteriyor. Şu an yaşadığın şey tembellik, yetersizlik ya da “olmuyor” meselesi değil; tükenmişlik. Tek başına sorumluluk taşıyan, sürekli veren ve bir türlü karşılığını alamayan herkesin bir noktada geldiği yer burası.

Şunu net söyleyeyim:

Bu hayat zor olduğu için zorlanıyorsun. Sen zayıf olduğun için değil.

Çocukla ilgili yaşadığın şey de çok tanıdık: Ne yapsan yetmiyor gibi hissetmek, iyi anne olamıyorum sanrısı, sabrın sıfırlanması… Bunlar kötü annelerin değil, desteksiz annelerin yaşadığı şeyler. Çocuk memnun olmuyorsa bu senin beceriksizliğin değil; çocuk zaten gelişim gereği tatminsiz, sınır deneyen bir canlı. “Memnun edemiyorum” hissi annelerin en büyük tuzağı.

Şu cümleyi özellikle tut:

“Benden olmuyor” değil, “Bu yük tek kişilik değil.”

Şu an yapılacak şey büyük kararlar almak değil. “Veririm babasına giderim” cümlesi bir kaçış arzusu, yok etme isteği değil. Yani bu bir alarm. Dinlemek lazım. Kendine şunu sor:

– Ben en son ne zaman biri tarafından gerçekten dinlendim?

– Ne zaman biri bana “dur, ben varım” dedi?

Pratik olarak şunu öneririm: Bugün sadece bir işi bırak. Bilerek. Ev işi, gezdirme, mükemmel anne olma çabası… Bir tanesini. Dünya yıkılmayacak. Sen biraz nefes alacaksın. Yarın için de destek ihtiyacını somutlaştır: Yardım istemek acizlik değil, hayatta kalma refleksi.

Ve lütfen şunu unutma:

Bu yorgunluk geçici. Sen geçici değilsin.

Şu anki halin “son nokta” değil, yardım çağrısı veren bir durak.

Gpt