Evlenmek veya çocuk yapmak gerçekten aşkı bitirir mi, evlilik aşkı soğutur mu?

Merhaba , sorunun samimiyeti ve gerçekliğine baktığımda hassasiyet sahibi bir insanın sorduğu net bir görüntü oluyor. İmkanım elverdiğinde bilgi, tecrübe, gözlem ve analizlerim doğrultusunda yazmaya çalışacağım. Evlilik ve çocuk sıradan olaylar değildir. Kutsiyeti var olan hayatın en değerli gerçekleri arasındadır. Biz anlaştık evlendik ya da sevdik evlendik ibarelerinin yalın temelinde var olan durumlar değildir. Bu denli kursiyet barındıran bu iki durum aşkın sevginin bitişi değil , ilki sevginin aşkın doğuşu ikincisi ise aşkın tazelenişidir. Geriye sürdürebilirlik kavramı kalır , iki insan bu iki olayın sıradan durumlar olmadığını her zerrede hikmet ve lütuf barındırdığını bilsin diye hayatımızda şekillenir. Böylesi kıymetli olaylar neden aşkın bitişi olsun ki? Mantığa tamamen ters olan bir durum değil mi? İki insan birbirinin değerini bilir , birbirine verilen hediye olarak görür , birbirini anlar ise evlilik hayatın en vazgeçilmez sevgisi ve aşkı olarak sürdürülür bebek ve bebeklerle bu aşk serüveni yeni güzel maceraları beraberinde getirir. Evli insanların ortak payda da buluşabilmesi , hislerinin aynı oluşu , Aynı bakış açısını ve aynı dili konuşabilmeleri evliliğin güzelleşmesi için en önemli unsurlardır. Peki neden yıllardır hayatımızda evlilik aşkı bitirir ifadesi gibi ifadeler var? Bu durumlar bilinçli bir proje olarak hayatımıza sokulmuş çirkefliklerdir. Bir çok projede olduğu gibi bu projede de amaç aile hayatını çökertmektir. Aile hayatı çökerse maneviyatın çöküşü , maneviyat çökerse toplumun toplum çökerse devletin çöküşü meydana gelir ki , hedeflenende budur. 50 yıldır Türkiye nin acı gerçeği yeşil çam projenin temelini oluşturdu, sonrasında TV lerin eve girişi ile özellikle 90'lı yılların ikinci yarısında çığırından çıkmış magazin yayınlarında her zaman , sevgililik evlilik dışı yaşamların ne denli mutlu yaşandığı ve bu mutlu yaşamları evlilikle birleştirenlerin önemli çoğunluğunun en kısa sürede evliliklerini bitirdiği kısa yıllar içinde farklı sevgililer farklı evlilikler ama boşanmalar gösterildi. Oysa toplum yaşamı farklıydı , kameraya yansıyanların önemli kısmı zaten Müslüman veya Türk değildi , olanlarda inancın gerçekliğinden , milli şuurun asaletinden yoksun insanlardı bilerek veya bilmeyerek oyunlara alet oldular oysa sadece anadoluda değil , bunların olduğu semtlerin dışında kalan İstanbul toplumunda bile yaşam onlardan çok farklıydı ama aynılaşma yarışı içine sokuldu toplum. İnsanları kadın erkek olarak farklı seçeneklere farklı kişilere yönlendiren o kadar çok tetikleyici etken konuldu ki , insan irade kaybı yaşadığında kendini kaybetti nefsin getirilerinin peşine düştü , elinde olan değil dışarıda olan iyi ve güzel geldi, evinde eşine nezaketi çok gören kadın dışarıda herhangi bir garsona görevi olan yemeği getirmesine karşılık tatlı sesiyle tekrar tekrar teşekkür ederken , kocasına kaba davrandı, trip attı , yeri geldi aşağıladı , canı istediğinde seni çok seviyorum kocacım dedi işine gelmeyen bir çok konuda erkeği kendinden soğuttu. Erkekler , dışarıda bir sevgi , şefkat timsali olurken evin içinde iki seksen uzandı kadını dinlemek şöyle dursun duymaya tahammül edemedi , çünkü kadın yanında odun gibi yatan birini değil , kendisini kucaklayan , ilgi gösteren, sarıp sarmalayan, sevgi ifadeleriyle mutlu olurken , erkeğini gülüşüyle bakışıyla bile mutlu edebilmeyi istedi, beraber birşeyler yapabilmeyi istedi , dışarıdaki kadınlara gösterdiği nezaketin esas hakedeni olan eşi olan kadına yani kendisine yönelikte olmasını istedi. Kadın çok mu şey istedi? Peki ya erkek , en küçük sıcak yaklaşımla mutlu olabilirken ısrarla kendinden soğutan kadın profili ile mi yaşamak istedi? İnsanın kendini en rahat hissettiği en rahat davranabildiği, konuşurken kelimelerini seçmek zorunda hissetmeden konuşabildiği, anlayabildiği ve anlaşıldığından emin olabildiği kişinin eşi olması gerekirken, kelimelerini seçmek zorunda oluşuyla ipler incelemeyle başladı. insanı sevgiden soğutan aşktan soğutan sevişme ve sesten soğutan evlilik veya çocuk değildir kesinlikle , sadece ve sadece iletişim sorunlarıdır. Yanında olduğunda dış dünyayı unutabildiğin bir insanla olursa kişi ömür 1000 yıl olsa 1000 daha olsun ister , ömür kısa dünya üç günlük, bir daha dünyaya gelsem yine aynı kişiyle evlenirim der , yine dünyaya gelsen yine seni istesin , diye düşünürsün. Gelinmez bir daha dünyaya ahiretimizde beraber olsun diye dua eder insan.

Evlilik ya da çocuk, aşkı bitiren şeyler değildir. Bitmiş ya da eksik olan bir şeyi sadece görünür hâle getirirler. Aşk, zaten zayıfsa; evlilik onu kurtarmaz, çocuk ise tamamlamaz. Ama sağlam bir bağ varsa, bu adımlar sevgiyi öldürmez, aksine sınar ve derinleştirir.
İnsanlar evlenince değişmez, sadece saklamayı bırakır. Flörtte gösterilen özen, evlilikte yerini yorgunluğa; heyecan, sorumluluğa bırakır. İşte bu noktada aşk ya olgunlaşır ya da dağılır. Kavga eden çiftlerin çoğu evli oldukları için değil, konuşmayı, anlamayı ve sabretmeyi hiç öğrenmedikleri için yıpranır.
Çocuk, sevgiyi eksiltmez; ilgisizliği büyütür. Zaten konuşmayan, zaten birbirini duymayan iki insanın arasına çocuk girdiğinde mesafe daha da belirginleşir. Ama birbirini anlayan, birlikte yük almayı bilen çiftlerde çocuk, sevgiyi sessiz ama güçlü bir bağa dönüştürür.
Evlilik aşkı soğutmaz. Aşkın türünü değiştirir. Gösterişli hâlini alır, yerine daha sakin, daha derin bir sevgi bırakır. Bu dönüşümü aşkın bitişi sananlar, aslında sevginin olgun hâlini tanıyamayanlardır. Evlilikten korkan insanlar çoğu zaman bağlanmaktan değil, yanlış insanla bir hayatın içine sıkışmaktan korkar. Bu korku yersiz değildir. Çünkü evlilik, olmayanı yaratmaz; olanı büyütür. Gerçek aşk, evlilikle kaybolmaz. Kaybolan şey çoğu zaman, baştan beri aşk sandığımız alışkanlıktır.

Evlenince aile sorunu arttığı için sorunlar çıkar ve buda aşkı ölüdürür ama buna rağmen ilişkiyi devam ettiren kişiler maalesef günümüzde çok azdır..