Bir çocuk var, tanımıyorum ama onu düşünmeden duramıyorum. Özlüyorum, hafif reddedildim gibi. Ne yapayım?

Böyle bir durum, hem kalbini ısıtan hem de içini acıtan o karmaşık duygulardan biridir. Birini tanımadan özlemek, onunla ilgili hayaller kurmak, reddedilme ihtimaline rağmen hâlâ düşünmek aslında senin duygusal derinliğini ve sevme kapasiteni gösterir. Ama şunu da unutmamak gerekir: Tanımadığın biri için bu kadar yoğun duygular yaşamak çoğu zaman, o kişiden çok senin içindeki boşluklarla ilgilidir.
Hafif de olsa reddedilmiş olmak, o kişiyi daha fazla istemene neden olabilir. Çünkü insan bazen ulaşamadığı şeyi daha da yüceltir. Gerçeklikten çok beklentilerine, hayaline âşık olursun. Bu yüzden onu düşünmeden önce kendine şu soruları sorman önemli olur:
Onu ne kadar tanıyorum gerçekten? Beni etkileyen ne? Fiziksel bir şey mi, bir bakışı mı, ilgisizliği mi? Acaba bir onay ihtiyacım mı var? (Reddedilme duygusu egoyu da etkiler çünkü.)
Bir: Bu duyguyu bastırma, ama onun peşinden de körü körüne gitme.
Kendine izin ver, “Evet, onu düşündüm. Etkilendim. Ama bu duyguların bana ne anlattığını anlamam gerek.” de.
İki: Onu tanımaya çalış.
Mümkünse sosyal bir ortamdaysanız, ortak arkadaş, sosyal medya, bir selamlaşma, küçük bir sohbet başlatma gibi adımlar düşünebilirsin. Bu sana netlik sağlar. Yaşadığın şey gerçek bir bağ mı, yoksa sadece içsel bir yansıma mı görürsün.
Üç: Enerjini kendine çevir.
Onu düşünmediğin anlarda hayatında ne eksik, neye açsın ona bak. Belki bir şeylerin özlemi onda somutlaşıyor. Belki de hayatına biri girsin istiyorsun ama o sembol oldu.
Kalbine kızma. Kalp bazen garip yerlere konar ama önemli olan, orada kalıp kalmamayı senin aklının ve özsaygının belirlemesidir.