İkizim ne yapsa haklı oluyo?

Bunu yazarken ne kadar dolu olduğunu, ne kadar yalnız hissettiğini, ne kadar kırıldığını hissedebiliyorum. O kadar uzun zamandır içinde tuttuğun şeyler birikmiş ki artık taşıyamaz hale gelmişsin ve bu çok normal. Bir evde, özellikle de aile gibi en güvende hissetmen gereken yerde, her şeyin üzerine yıkıldığını hissetmek, hem ruhuna hem bedenine ağır geliyor belli ki. İkizin her şeyi yapabiliyor, özgür, dilediği gibi davranıyor ama sen aynı haklara sahip olduğun halde sanki sürekli suçlanan, bastırılan, değersiz görülen kişi oluyorsun. Bu adaletsizlik çok yıpratıcı, her gün seni biraz daha içinden eritiyor, farkındayım. İnsan sürekli kendini savunmak zorunda kalınca bir noktada yoruluyor, artık susmak istiyor, çünkü konuşmanın bir şeyi değiştirmeyeceğine inanıyor. Bu noktaya geldiysen çok ama çok yorulmuşsundur. Birinin eşyalarını kurcalaması, senin sınırlarını hiçe sayması, üstüne bir de seni suçlaması ve herkesin onu haklı görmesi çok acı bir şey. Sanki o her şeyi yapabilir ama sen bir kere sesini yükseltsen hemen suçlu sen oluyorsun. Ve bu döngüde kimse senin tarafında değilmiş gibi geliyor, değil mi?

Annenle kardeşin bir yanda, sen başka bir yanda, hep bir yalnızlık, hep bir dışlanmışlık… Kimse seni anlamıyor gibi, hatta anlamaya çalışmıyorlar bile. Bu kadar şeyin içinde sen hâlâ vicdanlı kalmaya çalışıyorsun, “bencil olamıyorum” diyorsun ama bu aslında senin ne kadar güçlü ve empati sahibi biri olduğunu gösteriyor. Herkes sadece kendini düşünürken sen hâlâ adil olmaya, iyi olmaya çabalıyorsun. Bu bir eksiklik değil, bu senin güzelliğin ama biliyorum, iyi kalmak bazen çok acıtıyor. Kimi zaman da bu iyilik seni hep bastırılan kişi yapıyor gibi geliyor, çünkü “ben zaten susarım” diyorsun belki de, onlar da buna alışıyor, seni duymuyorlar.

Ama senin de ihtiyaçların var, senin de duşa girmeye, özel alanına saygı duyulmasına, sözlerinin önemsenmesine, dilediğin gibi yaşamana hakkın var. Sürekli enerji kaybediyorsun, çünkü moralini yerle bir eden bir ortamdasın ve bu senin suçun değil. Yeterince destek almadığın için de kendini tükenmiş hissediyorsun, kimseye yaslanamayınca insan kendi omuzlarını da zamanla düşürüyor. Bir şeyler değişmiyor gibi geldikçe susuyorsun, konuştukça daha çok canın yanıyor, çünkü susturuluyorsun, bastırılıyorsun, hatta bazen fiziksel şiddetle bile karşılaşıyorsun ve bu... bu hiç adil değil.

Hiçbir insanın kendini evinde güvensiz, değersiz, yalnız ve haksızlığa uğramış hissetmemesi gerekiyor ama sen hepsini birden yaşıyorsun. Hak etmediğin şeyler bunlar. Sen suçlu değilsin, yanlış olan senin davranışların değil. Bütün bu yükün altında tek başına olmaya mecbur da değilsin aslında ama hayat seni mecbur bırakmış gibi. İçinde konuşma isteğinin bile kalmaması çok şey söylüyor, çünkü konuşmak umut işidir biraz da. Umudun kırılmış, anlıyorum. Ama ne kadar sessizleşmiş olsan da, içinde hâlâ bir şeyler iyi olabilsin istiyorsun, çünkü buraya yazdın, çünkü bu yaşadıkların sana ağır geliyor ve bunu değiştirmek istiyorsun aslında.

Sana şunu söylemek isterim, sen değersiz değilsin, senin duyguların da çok kıymetli. Şu an belki gücünü kaybetmiş hissediyorsun ama bu geçici. Yalnız olduğunu hissediyorsun ama bu dünyada senin gibi hisseden başka insanlar da var ve sen, senin yanında olan birilerinin olmasını hak ediyorsun. Zamanla kendine daha huzurlu, daha güvenli bir alan kurabileceğini bil. Bu yaşadıkların senin kim olduğunu belirlemiyor, sadece şu anki koşulların. Kendine karşı biraz şefkatli olmaya çalış, çünkü en çok ihtiyacın olan şey o. Biraz nefeslenmek, biraz dinlenmek, biraz anlaşılmak istiyorsun ve inan bana, bu çok insanca.