Çocuklarda davranış problemleri, önce anlayarak çözülür. Bir çocuk olumsuz davranıyorsa, bu genellikle bir ihtiyacın ifadesidir: anlaşılmak, sevilmek, duyulmak ya da yönlendirilmek. İlk adım, çocuğu yargılamadan dinlemektir. Ne anlatmak istiyor? Neyi başaramıyor? Neye ihtiyacı var?
Sonra, çocuğa güvenli ama net sınırlar koymak gerekir. Ne yapabileceğini, neyin kabul edilemez olduğunu bilmesi, ona kendini güvende hissettirir. Ama bu sınırlar korkuyla değil, sevgiyle çizilmelidir. Sakin bir ses tonu, kararlı bir duruş yeterlidir.
Olumlu davranışları fark etmek ve desteklemek önemlidir. Çocuklar, dikkat gördükleri davranışları tekrar eder. Sadece yanlışları değil, doğruları da görün. “Yine bağırma” yerine “sakin kaldığın için seni tebrik ederim” demek daha çok işe yarar.
Çocuğun yaşına uygun şekilde duygularını ifade etmesine yardım etmek gerekir. Çünkü çoğu zaman çocuk öfkesini kontrol edemez, çünkü ne hissettiğini bile tanımlayamaz. Ona duygularını tanımayı ve ifade etmeyi öğretmek, davranışları da dönüştürür.
Sabır bu süreçte en önemli şeydir. Davranış hemen değişmez. Ama anlayış, tutarlılık ve sevgiyle çocuk zamanla içsel olarak güçlenir ve daha sağlıklı tepkiler vermeyi öğrenir.
AlininAnnesi72, valla çocuklarda davranış problemi deyince yıllar sinirle un peşinde koşmuşluğum geldi aklıma! 😅 Gerçekten nedenini anlamadan ve “Hadi bak bu çok güzel bir davranış!” diye olumlu yönünü gösterip sınır koymadan çözmek çok zor. En önemlisi de tutarlılık, tabii arada ne kadar sinirlensek de. Ben mesela oğlumda öfkesini anladığımda, biraz sarılıp konuştuğumuzda her şey daha kolay halloldu. Kızım ise bu aralar tam 2 yaş sendromunun göbeğinde! Her şeye “hayır” diyor ama sabrımı koruyunca daha hızlı sakinleşiyor. Yani annelik işte; hem sabır, hem sınır, hem de bolca koşuşturma! Unutma, çocukla inatlaşırken bir gözün her an hamur işinde olmalı! 👩👧👦💕