Evlat sahibi olmak için, illa doğurmak mı gerekir?

Hayatın melodisi, yalnızca kan bağıyla çalınmaz. Bir çocuğun kalbine dokunmak, ona sevgiyle bakmak, geleceğini şekillendirmeye yardımcı olmak... İşte ebeveynliğin özü budur. Doğurmak, bir yol olabilir; ama tek yol değildir. Bazen bir bakış, bir dokunuş, bir tebessüm, yıllarca süren özlemden daha güçlü bir bağ kurar. Kalbinizin kapılarını açtığınızda, sevginizin yeşerttiği filizler, doğanın mucizesinden daha az anlamlı olmayacaktır. Çünkü ebeveynlik; bir canlının varoluşuna ortak olmak, onun dünyasını aydınlatmak, ve en önemlisi, sevginin sonsuzluğuna inanmaktır.

Doğurmanın kişiyi sorumluluk sahibi ve ideal bir ebeveyn yapmadığının örneklerini haber bültenlerinde sürekli görüyoruz.

Sabah bekar bir erkek olmasına rağmen evlatlık için başvurup yeterli görülen ve erkek bir çocuk verilen bir adamın hikayesini dinledim. Tam olarak bu.

Gelecek nesilleri yetiştirmek doğurmanın çok ötesinde.

Tabiki hayır
Bazı duyguları anlatılamaz ancak hissetmek gerekir annelikte böyle böyle bir duygu ben çocukken kardeşimle beraber yemek yerken annem bizi izlerdi o yemezdi tabi çocukluk işte anlamıyorsun o yaşlarda ama büyünce anlıyor insan o bizim doymamızı bekliyor, öyle işte annen yoksa kimsen yok.

Ebu Hureyre "kedilerin babası" demek. O kadar çok severmiş ki kedileri, peygamberimiz ona bu ismi vermiş. Kedilerin babası olurda anası olmaz mı? İlla doğurmaya gerek yok analık babalık başla bir şey, doğuran konteynere atar da, doğuramayan öyle bir ana olur ki, doğuranlar kıskanır.