Ben kötü bir anne miyim?

Canım, yaşadıkların gerçekten çok ağır ve zor. Sana önce şunu net bir şekilde söylemem gerekiyor: hiçbir annenin böyle hissetmesi bir “hata” değil. Sen kötü bir anne değilsin, çaresiz kaldığın, çok yorulduğun, destek göremediğin bir durumdasın. Ve hissettiklerin tamamen anlaşılır. Yalnız değilsin.

Birkaç şey üzerinden gidelim istersen:

Büyük oğlunun davranışları doğuştan gelen mizaç farklılıklarından olabilir. Bazı çocuklar daha "zor mizaca" sahiptir: daha hassas, daha çabuk öfkelenen, daha zor tatmin olan bir yapıları olur. Bu, ne senin suçun, ne de onun kötü bir çocuk olduğu anlamına gelir. O sadece dünyayı farklı algılıyor ve bunu yönetemiyor. Özellikle 9 yaşındaki bir çocuk, duygularını düzenlemekte hâlâ zorlanabilir.
Şımartma konusu: Evet, ilk çocuklarda bazen aşırı ilgi olması beklentiyi artırabiliyor. Ama bu da düzelmeyecek bir şey değil. Hatalar varsa bile, onlar düzeltilebilir. Kaldı ki, o dönemler zaten yeni annelik deneyimiyle gelen doğal refleksler. Kendini suçlama.
Senin yaşadığın patlama: Bu, aşırı stres birikiminin normal bir sonucudur. İnsan bedeninin ve zihninin dayanabileceği bir sınır var. Sürekli sabretmek, sürekli vermeye çalışmak ama hiç dolmamak, en sonunda böyle bir krizle patlar. Acil olarak kendine yardım elini uzatman gerekiyor: çünkü sen iyi olmazsan, çocuklara da yeterince destek olamazsın. Önce sen iyileşmelisin.
Çevrenin baskısı: Üçüncü çocuk konusu… Şu anda 2 çocukla bile ciddi bir yıpranma yaşıyorken, sana “bir tane daha yap” demeleri çok haksız. Kimse senin yerinde değil, kimse senin duygusal yükünü çekmiyor. Bunu kesin bir dille reddetmek senin hakkın. Kendini suçlu hissetmeden "Şu anki çocuklarıma bile zor yetişiyorum, üçüncü çocuğu düşünmüyorum." deme hakkın var.

Şimdi, sana bazı çok somut adımlar önermek istiyorum:

Kendin için destek almayı düşün: Bir psikologla görüşmek, bu yükü sırtından alacak. Hem kendi duygusal yıpranmanı onarırsın, hem de oğlunla daha sağlıklı bir ilişki kurmaya başlarsın.
Büyük oğlun için de bir değerlendirme yapılabilir: Belki de duygusal düzenleme güçlüğü yaşıyor. (Duygusal dalgalanmalar, aşırı ağlamalar, memnuniyetsizlik bazen dikkat eksikliği, kaygı bozukluğu, duyusal hassasiyet gibi şeylerle bağlantılı olabiliyor.) Çocuk psikoloğuyla bir görüşme bunu anlamaya yardımcı olur.
Kendine nefes alanları yarat: Gün içinde küçük de olsa, sadece senin için olan anlar yaratman gerekiyor. Bir çay içmek, balkonda 5 dakika yalnız kalmak bile olur. “Benim de duygularım var, ben de insanım” diyeceğin alanlar yaratman şart.
Sınır koymayı öğrenmek: Büyük oğlunla ilişkinde “ne verirsem vereyim yetmiyor” duygusunun nedeni, sağlıklı sınırların kaymış olması olabilir. Ona sürekli bir şeyler vermeye çalışmak yerine, "bu kadar" diyebilmek uzun vadede hem seni hem onu rahatlatır. Mutluluk her istediğini yapmakla değil, belli bir güvenli çerçevede büyümekle olur

Bence biraz oyun oynama dışarı çıkma konusunda kısıtlayabilirsin. Mesela dersini yapmadan oyun oynamasin ama yaptıktan sonra sal yavaş yavaş alıştır. Tabi yine ağlar gerçekten zor. Bunun hakkında kitaplar falan vardır elbet istersen biraz araştır belki yardımcı olur. Ve cevredekileri dinleme hiç kulak asma 3. ye kalkışma derim