Lohusalık bitti ama psikolojik olarak iyi değilim?

Oğlum 3,5 aylık oldu. Bende yeni yeni başladı bu duygusallık. Sürekli ağlıyorum. Yetersiz hissediyorum. Çok yalnız hissediyorum. Çok zor bir doğum geçirdim. Böbreklerimde bir rahatsızlık ortaya çıktı bu süreçte. Hastane işleri bebeğin bakımı uykusuzluk gücüm kalmadı artık. Bebeğim çok zor değildi aslında yeni bir huy edindi. Emziği bıraktı beni emzik olarak kullanmak istiyor sürekli olarak. Bırakınca uyanıyor. Geçen böyle saatlerce uğraştım beşiğine bıraktım uyandı. Sinir krizi geçirdim. İnsan içinden sessizce sinir krizi geçirebiliyormuş bunu da öğrendim. Psikologa da gitmek istemiyorum. Eğer psikologa gidecek kadar zamanım varsa uyumayı tercih ederim. Çok da seviyorum onu. Canımı veririm onun için ama iyi değilim çok yalnızım. Eşim çok yoğun bir dönemde iş yerinde. Geç dönüyor işten. Ailem destek olmuyor. Annem abimin 5 yaşındaki oğluna bakıyor. Bir gün dedim ki anne bana birkaç saatliğine gelebilir misin. Kalbim çok kötü çarpıyor biraz uyumak istiyorum dedim. Bana dedi ki kızım şimdi abinlere gidiyorum ben toruna bakmaya. Kapatıp o kadar ağladım ki. Beni düşünen sadece eşim var bu hayatta o gelince bana çok yardımcı oluyor. O da olmasa zaten nasıl olurdum bilmiyorum. En çok koyan şey o kadar zor bir doğum geçirdim annem 3 gün kaldı yanımda. Sonra gitti. Misafir gibi 3 kez daha geldi sonrasında. Böbreklerimden ameliyat olmama gerekecek ama nasıl olurum bilmiyorum. Kimse ben toparlayana kadar destek olmaz bana. Bu ruh hali geçere mi sizce?