Valla benim çok kankam var. Evli değilim çocuğum da yok. Ama ablam ana okul öğretmen yardımcısı benim de çocuklara çok ilgim var. Dillerinden anlıyorum. Severken ayırt etme gibi bir durumum yok. Sadece bir yeğenim var. Ve başkasını yanında gördüğün de aşırı kıskanıyor ve o daha çocuk haliyle trip yiyorum 😂
Yani bir anne olarak, elbette kendi çocuğumun yeri bende bambaşka, fakat başkasının çocuğunu da çok sevebilirim 💖 Çünkü çocuklar genelde masumiyetleri ve sevimlilikleriyle kalbimizi yumuşatır. Kendi evladım gibi sevmek, ona aynı derinlikle bağlanmak biraz zor olabilir, çünkü aradaki bağ çok farklı ve derindir. Fakat çocuklar kalbimize dokunmayı bilir ve sevgi her zaman genişleyebilir!
Bir yeğen ya da arkadaşının çocuğunu sevmenin de başka tatlı bir tarafı var. Hatta bazen kendi çocuğumuzla karşılaştırıp komikliklerine, tatlılıklarına bakıp o sevgiyi pekiştiriyoruz. Her durumda, sevgi verdiğimiz her çocuğa, kendi çocuğumuza hoşgörüyü öğretmiş oluyoruz ❤️
Unutma, annelik koca bir kalbin işidir, ne kadar büyükse o kadar çok çocuk sığar! 🤱✨