8,5 yaşındaki yeğenimi uyarıp güzelce anlatmama rağmen sevgilim olduğunu bütün ailenin içinde söyleyince ona kızdım, yanlış mıydı?

Yazları ailemle (anne babam) memleketteki evimize geliyoruz, abim evli ve geçenlerde bir hafta kadar işten izin alıp eşi ve çocuğuyla buraya kalmaya geldiler. Telefonda yazışırken 8,5 yaşındaki erkek yeğenim sürekli sevgilinle konuşuyorsun di mi eğeğ yapıyordu, ben de güzelce ona sevgilim olmadığını ama olsa bile bunu babasının ve dedesinin yani abimin ve babamın duymasının yanlış olduğunu ve hala- yeğen sırrı kalması gerektiğini söyledim. İki üç gün sonra sabah herkes terasta kahvaltı yaparken (amcamlar da var ve not düşeyim, karadenziliyiz) 5 dk içerde manitle konuşayım dedim, yeğenim geldi ve bana yine aynı şeyleri söyledi güldü dedim yok öyle bir şey git içeri falan neyse gönderdim onu, konuşmaya geri döndüm, sonra tekrar geldi, orada telefonu azıcık kulağımdan uzaklaştırınca ekran açıldı ve anlık manitin ismini okudu. Sonra gidip babama söylicem ehehehehe falan yapınca ben de ciddi bi şekilde yine uyardım dedim ben sana geçen anlatmadım mı uyarmadım mı sakın bak derrken dinlemedi tam kapattı kapıyı koştu içeri. İçeri gitmeden koridorda abime rastladı ve söyledi, babası sertçe ona şşşş sessiz ol geç içeri sakın söyleme tarzı bişiler dedi, bundan 2-3 dk sonra yeğenim gidip terasta halam şu isimli birisiyle konuşuyor sevgilisi var gördüm diye bağırdı :D Üzerine abim kızdı içeri gönderdi, tabii ben içerdeydim duyuyordum her şeyi, ağlamaya başladım falan, sonra sinirle çıktım odadan yani gidip çocuğa kızıcam neden diye sorucam çünkü uyardım defalarca ve bunun için küçük değil yani 8,5 yaşında ki yeğenim de kafası zehir gibi çalışan zeki bi çocuk. Abim sanki çocuğu dövecekmişim gibi kolunu önüme siper etti o daha çocuk napıyorsun diye, yengem ordan yüz ifadesi dehşete düşmüş böyle sanki öldürdüm çocuğu, kaldım öyle hiçbir şey diyemedim çocuğa ve ana babasıyla kavga ettim. Ben bu çocuğun halasıyım ve onu defalarca uyardım, gidip çocuğa travma bırakacak şekilde ağzına gözüne edecek değilim ama kızılması gerekiyordu ve zaten abim ilk seferde yeterli uyarıyı yapmadığı için gitti terasta söyledi. Sonrasında akşam tekrar kavga ettik, yengem diyor sen benim yetiştirme tarzıma laf edemezsin, onu biri uyarıp terbiye edecekse o biziz, abim diyo sen benim çocuğuma parmak salladın (kendisi ben 11-12 yaşındayken boğazımdan yatağa sabitleyip bırak bağırmayı yüzümün dibine girip kükremişti bana ben annemle tartışırken aniden gelip durumu yanlış anladığı için), ağza alınmayacak hakaretler etti. Bu abim ve yengem yıllardır annemlerle de sorunluydu ve bu gelişlerinde de salmadılar, toprağa koyunca rahatlayacaklar herhalde anamı, orada eski mevzular da açıldı falan ben de susmadım annemi savundum falan biiirrr sürü şey. Kısacası şu an öyle bi abim yok artık ama ben bunun cidden bilişsel kısmını merak ediyorum, çocuğa gidip kızmam hata mı olurdu bu kadar büyütülecek bir şey miydi? Biz de çocuk olduk, bize neler yapıldı ama gayet sağlıklı bir bireyim.