Çevrenizde ilgisiz bir ebeveyn gördüğünüz zaman nasıl bir düşünce oluşuyor?

Daha kendi başına birey olamamış insanların cocuk yapıp onları da kendi yetkileri ve etkileri altına aldığını görünce aklimda sürekli o çocuğun yaşamı boyunca gerek sosyal gerek iş hayatında vs yaşayacağı sorunlar gelir aklıma. Sevgisizlikle ve içten içe cocugun farkında olmadan ebeveyne olan nefretinin ilerde yol açacağı toplumsal ve bireysel sorunlar vardır. Travmaları büyüyen bi çocuğun ne derece sağlıklı olabilir. İlerde yaşayacağı saplantılı iliskiler mi dersin veya kişiden kişiye değişen gamsizlik , kibir mi dersin artık her neyse. Ancak bazı gençler var o ailelere rağmen kendi kendini yetiştirebilmis ve bi yerlere gelebilmis gençler. Onlar gerçekten değer verilesi insanlar. Hayat yüzlerine küçük yaştan itibaren çarpmaya başlamıştır ve alçakgönüllülüğü çoktan öğrenmiştir. Ailesine karşı çıkabilmistir.
Her insan ebeveyn olamaz herkes o mertebeye ulaşamaz. Çocuğa sadece maddi refahlik vererek ebeveyn olunmaz. Ciddi emek ister. O ilgisiz ebeveynlere de gram acıma duygusu olmaması taraftarıyım.

Ah ah diye dertlenmekten ve sessizce dua etmekten öteye gidemiyorum. Üzülüyorum ama bir yandan da düşünüyorum. Belki de o çocuğun ihtiyacı budur, dertlerle erkenden tanışıp düştüğünde kendine yaslanmak ve kendi başına ayağa kalkmak..