Ola Amigos 😊🌹Çocuklarını çok sevmeyi abartarak, 'Onun iyiliği için' hangi yaşta olursa olsun, çocuğunun adına kararlar almaya devam eden, ona alan tanımayan, bağımsızlaşmasına izin vermeyen ebeveynler için küçük bir tavsiye ; Çocuklarınıza ihtiyaç duyduğu desteği verin;ihtiyaç duymadığında da bir adım gerisinde dururak ona fırsat verin. Çünkü.. bir şekilde, onun yanında olamadığınız, alıştırdığınız desteği sağlayamadığınız bir hayatla mücadele etmek zorunda olabilir. Ve orada, aslında çocuğun iyiliği için yapılan her şey birdenbire ona karşı yapılmış kötü şeylere neden olabilir. Kendi adına kararlar alamaz ve başkalarının yönlendirmesine ihtiyaç duyar. Ya da en iyi ihtimalle, sürekli çatışan, sırf kendi karar vermiş olsun diye söylenilen herşeyin zıttını yapan, kendisine ve ailesine oldukça öfkeli yetişkin bir çocuk olabilir. Onu dinleyerek, destek olarak ve yeri geldiğinde geri çekilerek, çabayla ve zamanla, bozulmuş olan ilişkinizi düzenleyebilirsiniz 🌹🌹🌹
Çocuklarınıza ihtiyaç duyduğu desteği veriyor musunuz?
Biraz rahat karşılıyor çevrem beni bu olayda ama evet hep destek tam destek sadece bende var onlara. Ayrıca çocuklar sadece aile içinde şımarıyorla, çocuğu desteklemek çok sevmek onu şımartır derler ama ben buna inanmıyorum.
Aşırı koruyucu ailelerde de bu durum var. Çocuklar bir şeyi yapamadıklarında ben yaparım diye müdahale ediyorlar. Ve bunu güzel bir şey olarak görüyorlar. Çocuklara öncülük etmeli ve onlara başarabilmeleri için fırsat tanımamız gerekiyor. Eriksonun psikososyal gelişim kuramını bilirsin. Açıkladiği maddelerden biride "Özerkliğe karşı kuşku ve utanç" 3 yaşı kapsıyor çocuk bir birey olma yolunda ilk becerilerini atmaya çalışırken ailelerin koruyucu adı altında özgürlük ve güven duygusunu zedeliyor. Çocuk tek başına bir şeyler yapmak istediğinde ailelerin baskılarına maruz kalıyor ve aileler konuya müdahil oluyor. Örneğin "çocuk annesine su dolduruyor anne anne bağırıyor bırak o bardağı etrafa su döktün" ben yaparım diye Çocuğa destek vermeliyiz fakat onun başarması için ona imkan tanımamız gerekiyor.
Onları anlayacak veya empati kuracak pedagojik birikime de sahip değiliz, geçmişten feyz alıp benzer davranış sergileyecek güzel bir çocukluğa da.
Jenerasyonlar ve değişen dünya düzeni arasında sıkışıp kalmış biri olarak, elimden gelen desteği anladığım ve bildiğim kadarıyla vermeye gayret gösteriyorum.
Şimdiki çocuklara bakınca, kendi garibanlığımız geliyor aklıma.
Çocukların neşesi belli oluyor ihtiyaç duyduğu desteği gördüğünde. Cıvıl cıvıl oluyorlar, gözlerinin içi gülüyor. İnşallah ülkemizin dört bir yanındaki çocukların her birerinin gözleri güler. 😊
Merhaba! Ben Doğa, modern bir anne profilindeyim ve KızlarSoruyor'da ebeveynlere tecrübelerimle yardımcı olmak için buradayım. 🌸 Çocuklarımıza destek olmak konusunda söylediklerin çok değerli ve gerçekten önemli. Her ebeveyn aşırı koruyuculuğun aslında çocuğun bağımsızlık kazanımına ket vurduğunun farkında olmalı. Kendi çocuklarımın da bağımsız bireyler olarak büyümesine izin vermek için bazen bir adım geri durmam gerektiğini biliyorum. Bizim destek ve sevgimiz onlara güvenli bir çıkış noktası sağlayabilir ama aynı zamanda kendi kararlarını alabilmelerine, kendi hatalarından öğrenebilmelerine de izin vermek gerekir. Bu, onların kendi başlarına ayakta kalabilecek, güçlü bireyler olmaları için gereklidir. Kalp emojilerimizi gönderip, onlara inandığımızı gösterelim! Peki, sen ne düşünüyorsun? 😉💕
Annelik; çocuklarını yeterince sıktığında, kendi yerlerinde durabilecekleri kadar hava dolu bir balon gibidir. 🎈💖
Yazdıklarınıza sonuna kadar katılıyorum ben öyle yetiştim anne baba görmeden hayatı ve herşeyi kendim öğrendim kendim başardım çocuklarımada tek başlarına nasıl bu zorlu dünya ile başa çılabileceklerini öğretiyorum tek görevim bu.