Kızıma kendimi nasıl affettirebilirim?

kızımın annesini 2 yaşındayken kaybettim, benim icin çok zordu. hem canımdan çok sevdiğim birini kaybettim, hem de kızıma hem anne hem baba olmaya çalıştım. şükürler olsun ki kızımla tek bir sorun yaşamadık, ta ki ben biriyle tanışana kadar. yaklaşık 1 sene önce, bir kadınla ilişkiye başladım. kızımdan sakladım, onu etkilemesini istemedim. en sonunda sevgilimi eve çağırdım, kızım anlayışla karşılar sanıyordum ama nafile.. kızıma açıkladım, kendisiyle 1 yıldır görüştüğümü ve evlenmeyi düşündüğümü söyledim, ve birden kalkıp "bunu anneme nasıl yaparsın" diye bağırdı. kızım annesini bedenen hiç tanımadı, hatırlamıyor ama ruhen çok bağlı. sakinleştirmeye çalıştıkça daha çok bağırdı, ağlıyordu bir yandan da. "annem böyle yapmazdı, onunla evlenemezsin, çok bencilsin, beni bu yüzden mi görmezden geldin" gibi şeyler söyledi. son birkaç maçına sevgilimle buluşmak gitmemiştim, çok pişmanım. sonra bende anlık sinirlendim, ayağa kalkıp bağırdım "bencil olan sensin, ben hep senin peşinde gezemem, kocaman kız oldun, şımarıklığı bırak" diye. sonra kızım birden sevgilime saldırmaya çalıştı. "bacım, ne oluyorsa senin yüzünden oluyor" diye bağırdı. ne olduysa o an oldu. kızımı kolundan tutup çektim, o kadar sert tokat attım ki yere düştü. keşke ölseydim de onun yüzündeki o bakışı görmeseydim. odasına gidip kendisini içeriye kilitledi, canı çıkana kadar ağladı, beni de içeri almadı. bende ağladım, gerçekten ölmek istedim. sonra kızımdan özür diledim, bana hiçbir şey söylemedi, yalvardım konuş diye, yanağında morluk vardı, dokunmama asla izin vermedi. bütün gün, okuldan geldi, uyudu. antrenmana gitti, uyudu. doğru düzgün yemek bile yemiyordu, kilo kaybetmeye başladı. cıvıl cıvıl, küçük geveze, her şeye kahkahalarla gülen kızım bir ruha dönüştü. sevgilimle akşam yemeğine çıkmaya karar verdik, o gün kızım aradı beni, günler sonra ilk defa, sesi heyecandan titriyordu. "baba, final maçımı bu güne çekmişler, beni izlemeye gelir misin?" diye sordu. diğer maçlarına bile gitmediğimi o zaman fark ettim. sevgilimle olan rezervasyonu iptal etmek yerine kızıma gelemeyeceğimi söyledim. saat on bucuk gibi onu almaya gittik. spor salonunun önündeki banka oturmuştu, arabaya bindi, boynunda altın madalya vardı, ama yüzünden düşen bin parça, dokunsam ağlayacak, yıkılacak gibiydi. "gelemediğim için üzgünüm kızım" dedim "önemli değil" dedi. o an dünyam başıma yıkıldı. "nasıl önemli değil, altın madalya kazandın, gayette çok önemli" dedim "öyleyse niye gelmedin" dedi. "x'le planlarım vardı, söz telafi edeceğim" dedim "etme, istemiyorum" dedi. "ben bütün maç hep koltuklara baktım, son anda olsa gelitsin sandım baba." diye devam etti. sonra biraz daha konuştuk, kızım ağlamamak için zor duruyordu. "x'in bana bu akşam ihtiyacı vardı, yoksa seninle gelirdim" dedim "benimde sana ihtiyacım vardı baba. o senin için daha önemliymiş ben bunu bu gün anladım" dedi. sonra da onu babaannesine bırakmamı ve bir süre orada kalmak istediğini söyledi. 4 gündür orada kalıyor, ne yapacağımı bilmiyorum.