Bir çocuğun sorumluluğu size geçti diyelim, ona nasıl bir eğitim verir, nasıl bir ortamda büyütmeye çalışırsınız?

Bu konuda büyük büyük konuşmak istemiyorum, ama şunu iyi biliyorum ki, ailede yeterli ilgi, alaka, sevgi görmeyen çocuk bu duygusal eksikliği dışarıda karşılamak için hiç olmayacak insanların sevgi, ilgi, alaka dilencisi olup kendini perişan ediyor. Sağlikli bir psikolojiye sahip olmuyor velhasılı. İste bu sebeple onunla daha çok zaman geçirir, gerektiğinde onun yaşına iner iyi bir oyun arkadaşı olur, benimle her şeyi rahatça paylaşmasına zemin hazırlardım. Sevildiğini, değer gördüğünü hissettirmek için söylediği her sözü sanki yetişkin biriyle sohbet ediyormuşçasına büyük bir ciddiyet ve samimiyetle dinler ve hassasiyetle onunla diyoloğa girerdim.

Aslında iş başa düşmeyince şunu yaparım bunu ederim demek kolay geliyor dile.
Çocuk eğitiminde tutarlı olmak çok önemli. Şunu yapma bunu yap derken, çocuk önce bizim hal ve hareketlerimizi örnek alıyor.
Çevrenin etkisi de çok fazla. Bazen binbir uğraşla verdiğin eğitimin, bir akraba ziyaretinde ya da bi parka gidip gelmede çöp olduğunu görüyorsun.
İlk ve son yapılacak iş "duaya sarılmak"

Şimdi çocukla ilgili hayallerimi anlatırsam ve bu dediklerimi yapamazsam kendimi suçlarım. Bu yüzden en iyisi düşünce olarak kalsın yüzleşinceye kadar. Kendimden emin değilim. Hazır değilim.

Ben daha kendim çocuğum