İstenmeyen gebelik, ne yapmalıyız?

Doğursam ve babasına versem o da bakar zaten ama doğursuğum çocuğu terk edebilecek biri değilim. İstemsizce güldüm yine de.

Ah keşke gazı, kusması, ağlaması, uyumaması, iki yaş sendromu, eğitimi, sağlığı, ömür boyu kaygısı ve onun yüzünden hayat boyu yapmamız gereken fedakarlıklar da olmasa...

Duygusal olarak çok baskı altında hissediyorum. Bebeği ultrasonda da gördük, bir yandan geçerli bir sebebim yokken bebeği aldırmanın şımarıklık olacağını söyleyenler var.

Kürtaj olup olmama durumuna bağlı.

Biliyorlar evet ama hamile olduğumu bilmiyorlar.

Ben mayısta 28 olacağım, sevgilim 30 yaşında.

Birkaç arkadaşımla paylaştım onlar da duygusal yaklaşıyorlar. Çünkü görünürde her şey bebek sahibi olmak için uygun. Kabul etmek çok zor, kürtaja karar vermek de çok zor. Bir de elimize verdiler ultrason fotoğrafını, kalp atışını falan dinledik. İyice idrak ediyorsun orada canlı bir şey olduğunu. Hiç hazır değilim, korkuyorum ama mesela yarın düşük yapsam üzülürüm, oh kendiliğinden çözülmüş oldu diyemem. Böyle saçma sapan bir ruh hâli işte.

Keşke onu sevebileceğimi bilsem. Ona iyi bakabileceğimi bilsem. Çocuk oldu diye tüm hayatımın tamamen bitmeyeceğini bilsem. Hayatımın tamamen bitmesinden, kendim için hiçbir şey yapamamaktan ve bunun için içten içe çocuğu suçlamaktan korkuyorum. Ona da yazık olur o zaman. Sevgilime göre özellikle ilk zamanlar zamanın çoğunda çocukla uğraşmak zorunda kalsak da ilk aylardan sonra kendimiz ve birbirimiz için de zaman ayırabileceğimizi, tüm hayatımızı gömmeyeceğimizi söylüyor. Zaten o baba olmayı da istiyor. Bir de bu kısmı var.