Napacağımı bilmiyorum?

Artık bıktım. Şu son 6 aydır sürekli duygularım üstüme üstüme geliyor bununla birlikte insanlarda. Her gece aralıksız düşünüyorum kafamda kuruyorum ama artık dayanamıyorum. Annemle sürekli kavga ediyoruz. Ders çalışıyorum en iyisini yapmaya çalışıyorum, evi temizliyorum, istediği her şeyi yapmaya çalışıyorum ama olmuyor. Son kavgamızda bilseydim doğurmazdım seni dedi. O sırada keşke ölsem gibi şeyler dedim. o da keşke dedi bilmiyorum ama çok kötü etti bu söz beni. Hani artık hiçbir duygumu anlamıyorum. Değer verdiğim, sevdiğim hiçbir şeyi sevmiyorum artık. Hiçbir şey bana zevk vermiyor. Elimde olsa tüm gün uyuyup sadece su içmeye kalmak isterim. Veya o cesareti bulup hiç kalkmamayı. Şu son 6 aydır sürekli kendime ergenliktendir diyorum öyledir böyledir diyorum olmuyor. Herkese mutlu gözükmeye çalışıyorum ama sanırım açık vermeye başladım kimseye anlatmak istemiyorum anlık rahatlatma zımbırtılarından başka bir şey olmuyor yine baş-başa kalıyorum o kötüyle. insanların ne derdi var sence abartmıyor musun diyorum aöa olmuyor dayanamıyorum o içimdeki boşluk falan değil kötü şeyden bıkıyorum bıkkınlıktan bile bıktım artık. Ergen ergen oysa ne zaman bitecek bitmeden benim mi bitirmem lazım bu durumu düşündüğüm için kızıyorum arada kendime ama olmuyor olmuyor gerçekten.