Çocukluğunuza sahip çıkabildiniz mi?

Çocukluğuma sahip çıkamadım, koruyamadım o kızı.
Bazen gidiyorum geçmişe, sanki dün gibi.
İçimi bıçak gibi kesen o yıllara gidiyorum, bir defasında gittim yine, o çocuğun nasıl içini çeke çeke ağladığını, nasıl utandığını, gerçek derdini bilmeden nasıl içinin yandığını, onunla birlikte üzüldüm, o benim bir parçam.
Keşke koruyabilseydim onu insanların pis pis bakışlarından.
Sanki tek günahkar o çocuktu.
Ben o kızı çok seviyorum ve özlüyorum.
Olamaz böyle bir şey evet ama, dönsem o günlere, o kızı üzen bir kişiye nefretle bakarım, bakışlarımla ağlatırım onu ve o kıza sımsıkı sarılırdım, rehber öğretmenleri dışında kimsenin söylemediği o sözü söylerdim ona "sen çok değerlisin, sen benim değerlimsin" Kimbilir belki ben söylersem tesir ederdi.
Koruyamadığım, sahip çıkamadığım o kızdan, o çocuktan tüm kalbimle özür diliyorum

Bu ne güzel bir alıntıdır böyle...

Maalesef keşke çocukluğuma sahip çıka bilseydim çocukluğum hep eksiklikler yarım kalmışlıklarla dolu çocukluğunu yaşadın mı diye sorsan şöyle dolu dolu mutlu olduğum gülumsediğim bir anım yok maalesef 😕